Sen z happy end-em

Gdy tamtej zimy poznałem cię,

diamenty z oczu padały na bruk.

Znać mnie nie chciałaś, zraniony ptak,

nim byłaś, a ja...

Cóż mogłem ja?

Ja już wiedziałem, ty byłaś tą,

bez której życie traciło sens.

Z twych oczu otarłem ostatnią łzę,

rany odeszły daleko w cień.

Pamiętam chwilę z tamtego snu,

kiedy mówiłaś: „Kocham cię.”

Byłaś mi wszystkim, ja byłem twój,

grzałem się smakiem gorąca twych ust.

Gdy tamtej zimy poznałem cię,

diamenty z oczu padały na bruk.

Znać mnie nie chciałaś, zraniony ptak,

nim byłaś, a ja...

Cóż mogłem ja?

Latem nadzy na plaży,

gorącym piasku...

Tak, to też był tylko sen.

Przez palce Słońce patrzylo z góry,

ono wiedziało...

Jak bardzo ja, pragnąłem cię.

Zachody i wschody, to były mgnienia...

Nim zapytałem, bałem się, dzisiaj to wiem.

Ty wykrzyczałaś głośno: „Tak, chcę! Bardzo chcę!”

Gdy tamtej zimy poznałem cię,

diamenty z oczu trzaskały o bruk.

Znać mnie nie chciałaś, zraniony ptak,

nim byłaś, a ja...

Cóż mogłem ja?

Było wesele i był nasz ślub i

sen przemienił się w happy end.

Czy ktoś mi powie dlaczego sny,

te wymarzone, kończą się źle?

Dzisiaj gdy kwiaty kładę na grób,

Słońce okrywa się kołdrą chmur,

płacze i nie chce mnie więcej znać,

ono wie, ja też powinienem tu spać.

Gdy tamtej zimy traciłem cię,

diamenty z oczu trzaskały o bruk.

Piękny ptak konał, a ja...

Cóż mogłem ja?