Sentyment
w teatrze
my i mrok
zakłócający spokój
ubrany w niewinność
i inteligencję
obnażył zmysły
tworząc otchłań
skrytych pamiątek
drażnię tkliwe struny
słysząc śpiew
napędzający serce
uciekam do dnia
w którym zająłem
nasze miejsce
w teatrze
my i mrok
zakłócający spokój
ubrany w niewinność
i inteligencję
obnażył zmysły
tworząc otchłań
skrytych pamiątek
drażnię tkliwe struny
słysząc śpiew
napędzający serce
uciekam do dnia
w którym zająłem
nasze miejsce
Komentarze (3)
Jak zwykle będę wdzięczna za opinię na temat tego wiersza. Wszystkie rady bardzo pomagają mi się rozwijać i wydaje mi się, że jest coraz lepiej. Osobiście jestem z niego zadowolona ❤️
Pogubiłam się. Nie wiem kto jest pełen. Mrok? Ale ze mrok ubrany w niewinność? Ale naprawdę nie rozumiem:( przepraszam
Tak, mrok jest ubrany w niewinność :)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania