sentymentalne zaćmienie
poprowadź raz jeszcze w dotykach i zamknij pustkę
w szumie ciszy gdzie jestem
drganiem w niebezpiecznej enklawie struny
zaciskającej czas
chociaż tak bardzo łaknę samotności
wybrałam ciebie by znów
rozpłynąć się w bezramy grzesznych zabaw
poufnych i niebezpiecznych. u schyłku dnia
odnalazłam dwa księżyce odnalazłam blask
tamtych wiosen
Komentarze (8)
Szum ciszy zanadto zalatuje kolokwializmem.
Dzięki za zatrzymanie. Kolokwializmczasem bywa etykietą dla ywórcy, Chociażby u Białoszewskiego. U mnie niuans :) Pozdrawiam
Pasjo↔Sentymentalne zaćmienie, bywa często obok ciemnej strony Księżyca. A zatem i tam, może być wiosna, zanim Ziemia, zaćmi swym cieniem:)
Pozdrawiam?:)
Sentymentalna katarakta jest poza ciemną stroną.
Miłej nocy.
Przypomniałaś mi blask pełnej poezji prozę Kuncewiczowej i obudziłaś tęsknotę za powrotem do niej. Chyba nie ma do dziś większej mistrzyni budowania niezwykłego nastroju. Dzięki.
Dzięki za zatrzymanie i dzięki za Kuncewiczową. Mam na dzisiejszy wieczór "Dwa księżyce" w doborowej obsadzie. Tak, mistrzyni.
Spokojnej nocy
Gdy wspomnienia mieszają się pragnieniami, przez krótką chwilę stają się rzeczywistością.
A może nie krótką?
Miłej niedzieli
Pozdawiam serdecznie :)
Dziękuję za spojrzenie na chwile... takie ważne w życiu.
Pozdrawiam i życzę spokojnej nocy
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania