Sepulchral Echoes (Ponure Echa)

Promienistość ożywionej nocy,

przebijający słoneczny blask rozkoszy

Żałobne dzwonki wykonują swoją powinność

Uwieczniają odgłosy ponurego echa

Nadchodzące płytkie odczucie strachu i tęsknoty za niezaznaną rozkoszą

Ideały ulatujące przez włosy obłokami falistymi

Ukazujące cudowne plany wyzwolenia ludzkiego

Prolog z szczeliną w majestacie bez podkreślonego znaczenia czy celu

Plany ulatujące przez włosy obłokami falistymi

Pan snów urażony splagiatowanymi wytworami

Ogród pamięci dryfuje przed czarnymi Oczyma

Bladoróżowe krzewy melancholii więdną w milczeniu a kwiaty zapomnienia szepczą imię wyniesione

Żałosne passus świetlistą nadzieją

Żałobne koncepcje, wykrzywioną linia czasu

Żalebne litanie słowo nieistniejące niekorzystną obsesją

Pierścień ostatnim ratunkiem przetrwania

Napastliwy sakrament porzuconej otuchy

Ślub rtęci i siarki w objęciu różańca…. subtelny

Bezosobowe tragedie w tyglu gorzkim wypełnione nagością rozpaczliwych zwrotów

Nieznane odczucie którego nie wyuczy mądrość i wiedza

Wszelką rozpacz zagłuszyła kolejna żałoba,

Wszelką animozja zagłuszyła kolejna rozmowa

Wszelki dźwięk zagłuszyły dzwony ponure, gotyckie

Wszelkie grzechy przyniosły dłonie nieczyste

Topiące się aspiracje, topiące się umysły w amoku

Stopione ambicje, stopione życzenia, Stopione wcielenie

Kochanki bezproduktywnych niewinności, sfinalizowanych funeralnym echem w mroku

Krążące gwiazdy srebrzyste pragnień wzniecają ziemskie tchnienie

Przeżywajmy lepsze wspomnienia żywcem

Odnawiajmy lepsze przysięgi żywcem

Znienawidźmy się wzajemnie, znajdźmy lepsze wymówki żywcem

Pogrzebmy się w podziemiach symbolicznie żywcem

Na płaskiej, plastikowej drodze