Serynetka

zdarza mi się rozmawiać przez internet (cenzuralnie

i przeważnie o poezji) z pewną panią. atrakcyjna i dojrzała,

niestety — fanatycznie religijna. nie, żebym od razu

chciał fantazjować o niej, skórze, łóżku, ale...

matko jedyna, aż spotwarnia ją w moich oczach

ta kosmiczna krzyżowatość. nie mógłbym sobie

wyobrazić nic, nawet jednej niegrzecznej sekundy.

z wyglądu jest całkiem, całkiem, ale w ustach

— chropowaty wałek, obracane językiem nuty

wyjątkowo zgranych melodii. kobieta-jeż obrośnięta

mentalnymi kolcami, a każdy w kształcie brodacza

przybitego do dwóch belek.

tak sobie myślę, że gdybyśmy byli jedynymi ocaleńcami

z katastrofy wycieczkowca, dodryfowali do bezludnej

wyspy — resztę życia spędzilibyśmy w czystości,

zamknięci w osobnych wymiarach.

stałyby między nami trzy zmyślone postaci.

kuriozum tego typu: chłodna noc, ogniska rozpalone

na przeciwległych krańcach plaży. i Duch, Ojciec, Syn

straszący przy księżycowym świetle.

wydaje mi się, że gdybyśmy jakimś cudem wychynęli

za bariery, spróbowali się pocałować — stałaby się

tragedia na naszej Unlove Island: wałek z nabitymi kołkami

w ustach kobiety zacząłby kręcić się w przeciwną stronę

niż zwykle, wirować szybciej i szybciej, aż, zanim

zdołałbym zareagować, lub choćby krzyknąć

— roztarłby biedaczkę od środka.

sekunda — i miałbym pod stopami

kupkę wilgotnego proszku.