Sfora ze dwora

Wolno puściłem dzisiaj słowa,

by bez kagańca w świat pobiegły,

ulżyć swym żądzom, zapolować,

rozszarpać, czyjś kręgosłup przegryźć.

Upuścić juchy gęstej, lepkiej,

wytaplać się w jej obfitości,

takiej czerwieni pełnej, wściekłej,

że nawet róża im zazdrości.

Wrócą, jak zawsze, przed świtaniem,

a wiatr rozmyje woń zdobyczy.

Nie znam sposobów innych na nie,

a więc pozwalam się wykrzyczeć.

Więc jeśli mojej sfory wycie

jest dyskomfortem, w uszy kłuje,

możesz pozostać w swym ukryciu —

skoro wychodzisz, też to czujesz.