Siedzeń przypadłość

Oczy biegały nocą po necie,

roju pochwał ego spragnione.

Wiersz wypadł z serca za wcześnie,

na ostry nadział się koment.

Vena przybiegła więc szybko,

ratować chciała ten talent.

Usiadła tuż obok zalotnie,

bo chciała z nim razem poszaleć.

Lecz jego żałości oblazły,

w kącikach zroszonych siedziały.

Milczeniem ją potraktował,

niechęć w niej sobą rozpalił.

Poszła więc tańczyć z Chopinem,

usiąść mu na kolanach,

muzyków wyciągać na wódkę

i bawić się z nimi do rana.

Tylko markotny poeta

na siedzeń cierpiał przypadłość.

Lecz czy mu ktoś obiecywał,

że pisać wiersze jest łatwo