sierota w cieniu latawca

tak mała że mieściła się w dłoni zmierzchu

nikt już nie wołał jej imienia

więc identyfikowała się z ciszą

pełzła przez ziemię

która dawno zapomniała o deszczu

niosąc resztki domu

garść pyłu

okruch kołysanki

cień matczynej dłoni

nie płakała

łzy są dla tych

którzy wierzą jeszcze

że ktoś odpowie

przechodziła przez dni

jak przez kolejne pokoje ruin

coraz lżejsza

coraz bardziej przezroczysta

pełzła przez mapę

za nią ciągnął się cień latawca

którego nie było

na horyzoncie gasły żagle

a świat liczył

kiedy znaleziono ją

na skraju mapy

zgadzały się wszystkie liczby

bez sprawy

bez odwołania

____________________________________

(wiersz inspirowany filmem „Głos Hind Rajab”)