Skarbiec Gringotta

Codziennie wieczorem gram z życiem w pokera przy stole

Upalam się ziołem, sącząc wciąż łychę, zabawiam się flowem

Rymuje się wszystko, jak kluski z rosołem

Ziom, siema. Co tam mi powiesz?

Jak leci kolego?

Kiepsko?

A nawet, jak tak, to co z tego?

Życie to skurwiel, kłody pod nogi wciąż miota

Ale uwierz mi...

Odnajdziesz też kiedyś swój skarbiec Gringotta

Nie ma to tamto

Odpalam boomboxa i z nutami na propsach

Wracam myślami do czasów, gdy zgrywałem koksa

Po dzielni się wożąc w Ray-Ban'a oksach

Sprawa dość prosta

Choć nie aż tak prosta, jak paluszek Frosta

Chcę dorosnąć znowu i być jak Pierce Brosnan

Bo, gdy śmierć nadejdzie dziś, świat to za mało i basta!

To nie żadna bajka, czy piosnka miłosna

Nie chcę być jak Śpiąca Królewna, która dotknęła krosna

Postać tragiczna, grecka tragedia, już czuję posoki posmak

Jestem żądny krwi wrogów jak Cosa Nostra

I tak, bez zbędnego aktorstwa, gram w swoim filmie zwanym życiem

Życie, życie jak w Madrycie

O tym właśnie marzę skrycie

Rymem prostym świat ubarwiam

Głoszę w tekście newsy jak The Guardian

Przyśpieszam bicie serca jak pieprzona tachykardia