Skaza

Piszę tych kilka zdań wprost w ciemność,

czasem z wyboru, częściej przez marność.

W pancerz dystansu treść swą oblekam,

na cudze gierki już nie czekam.

Po co mi złudzeń puste kolory,

gdy prawda tnie ostrzem w bieli i czerni?

Gardzę poklaskiem, nie znam pokory,

własnemu mrokowi zostaję wierny.

A jeśli los mnie w przepaść sprowadzi,

tam, gdzie słowa ważą jak głazy,

wezmę oddech, nim krew się wychłodzi —

bo cisza to wyrok, co nie zna skazy.