Skóra mi ścierpła 7 (koniec)

- Tym razem ten wariat przysłał esemesa - poinformował Wes, zerkając na telefon Paula. – Mamy piętnaście minut, a po tym czasie brama się zamknie.

- Nie możemy biec, bo te bestie od razu nas zauważą.

- Widzę, ze reguły gry zmieniają się z minuty na minutę.

Wes ostrożnie wyjrzał na zewnątrz. Nic się nie poruszało.

- Dobra, ruszajmy, zachowując ciszę i umiarkowany trucht.

Zaczęli się ostrożnie przemieszczać w kierunku powrotnym. Wes non stop zerkał na zegarek, jednak bez pewności, czy agresor mówił prawdę. Wkrótce udało im się dotrzeć w pobliże bramy. Nadal była otwarta. Nagle ciszę rozdarł dźwięk dzwonka telefonicznego.

- Nie teraz. Pieprzony telefon – warknął Wes.

- Nie ma czasu – ponaglił go Nick. – Pospieszmy się.

Byli już tak blisko. Niestety nim dotarli na miejsce, brama się zamknęła, odcinając ich od wolności.

- No nie!

- Spokojnie, wrócimy i znów otworzymy bramę – powiedziała Ellie, ale bez przekonania. Telefon dalej dzwonił, więc Wes odebrał, by nie ściągnąć sobie na głowę bestii z klatek.

- Czego chcesz? – warknął. Wyobrażał sobie, że facet po drugiej stronie śmieje się z ich porażki.

- Wyrzuć ten telefon – powiedział tamten.

- Co?

- Rób, co mówię, bo inaczej… Aaaaach!

Potem nastąpił krótki charkot i cisza.

- O co ci chodzi?

Wes popatrzył na telefon, a potem odrzucił go w krzaki. Po chwili nastąpiła niewielka eksplozja.

- Normalnie granat, a nie komórka.

- Co się stało? – zapytała przestraszona Ellie.

- Ktoś tu chyba gra nieczysto.

- Co robimy? Musimy się ukryć.

Nagle, jak gdyby z jakiegoś ukrytego głośnika rozległ się głos.

- Koniec zabawy.

- Kto to powiedział?

- Ja. Za chwilę o wszystkim zapomnicie. Do następnego razu.

I zapomnieli. Ocknęli się daleko stamtąd, mokrzy i zmarznięci. Czekał tam na nich Paul, który także nic nie pamiętał, jak gdyby nigdy nic się nie wydarzyło.