SKRAJNICA Paweł Sawicki (Mroczna Powieść Słowiańska) – Cz.1

UWAGA!

Powieść zawiera naturalistyczne, realistyczne opisy świata przedstawionego, często zgodnie z realiami świata prawdziwego, jaki wszyscy znamy.

Paweł Sawicki

„SKRAJNICA”

Część Pierwsza:

Pani Lasu

Przeznaczenie

Wiele dni i nocy spłynęło gdzieś poza widnokrąg, nim jeździec przebył nareszcie przełęcz, od wieków zwaśnione ze sobą krainy łączącą. Kompanom jego, dobrze góry znającym a w wędrówkach wprawionym, trudna i niebezpieczna ta przeprawa ostatnią się okazała, gdy klucząc pośród zdradzieckich, skalistych przełazów, żywota dokonali, i trupy ich na pastwę krukom a wilkom zległy. Zawsze surowy, a nader często szyderczy los, przewiódł na drugą stronę najmłodszego z nich, któren bez poświęcenia towarzyszących mu przewodników i opiekunów, do dom powrócić nie zdołał by nigdy.

Za plecami groźne górzyska ostawiwszy, skrycie a czujnie przemierzał tera młodzieniec prastarą puszczę, dzikiemu zwierzowi ścieżek przestępywać nie chcąc. Atoli bardziej jeszcze od leśnych stworzeń, zdziczałych a straszliwych wojowników się wystrzegał; którzy, rozbici i pokonani w długiej a krwawej wojnie, ku końcowi się właśnie mającej, samotnie bądź w niewielkich gromadach ciągnęli na górską przełęcz, jedyną dla nich nadzieją na powrót do swoich stron będącą. Roiły się one drzewiaste pustynie takoż bandytą rozmaitym, na wroga niedobitków polującym, ukazem bowiem panującego księcia nadawano akty łaski tym, którzy największą zapalczywość w nieprzyjaciela mordowaniu okazywali, świadectwem czego krwawe skalpy z czerepów zrywane najczęściej bywały.

Choć młody jeszcze, krzepki a rozrosły ów chłopak dobry juże czas się w boju zaprawiał, co ledwie podrostkiem go wojna znalazła. Mocarnym, hartownym a buńczucznym ponad swój wiek będąc, najcięższym orężem wywijał ci on łacno jakby patykiem, bodaj by mu się kto tylko do potyczki stanąć ośmielił. Aliści z niebezpiecznej onej wyprawy, wracał był lekko aby zbrojnym, najprzód, co górami się przedzierał, po wtóre, by oka ciekawskiego ku się nie przywabiać.

Wydobywszy się z gęsto drzewem porosłej okolicy, kołującego majestatycznie na tle siniejącego nieba raroga podziwiając, śród sterczących głazów i skał prowadził młodzieniec wierzchowca, kopyta którego chrzęściły w okrywającym skalne podłoża piachu i runie leśnym. Gdzieś wysoko ptak przefrunął, wrzaskiem po tajemniczych kamiennych posągach, rękami bogów z dawna wyrzeźbionych, echem bijąc. Zara i drugi jaki wrzaskun zakrzyczał przeraźliwie, sporo bliżej, bo głośniej się skrzeczący pogłos niósł. „Musi, co gniazdo gdzie mają”, pomyślał, a w żywocie mu głód zaburczał na myśl o świeżym mięsie.

Już bez konia z ostrożna tera stąpając, krzyczącego wpośród nieodległych głazów ptaka by nie spłoszyć, stary łuk niósł i strzały dwie ostatnie. Wparty o wysoką skałę podkradał się, by wreszcie za krawędź wyjrzeć.

Tam, otoczona przez gromadę mężczyzn najmarniej dziesięciu, na ziemi powrozami rozkrzyżowana, obita a srodze okrwawiona, niewiasta naga leżała. Ręce jej i nogi ciężkimi buciorami przydeptywało kilku, aby nie wierzgała im zanadto.

Jeden z oprawców, z portkami opuszczonymi do kolan, brutalnie gwałcił ją, snadź ku uciesze reszty, bo obelżywe do niej rzucali pokrzyki.

To jej rozdzierające i rwane wrzaski brał chłopak za ptasie.

Gniew targnął młodzieńcem tak gwałtowny a pierwotny, rozsierdziwszy go w okamgnieniu, aże mimowiednie, z wściekłości ledwie jarzmionej drżącymi rękami, uniósł przenoszony z dawna, łuk i napiął cięciwę z taką mocą, co ta, zbyt wiele juże strzał za żywota swego wypuściwszy, z żałośliwym sprzeciwu jękiem pękła.

Nie zoczyli go jeszcze zbóje, sprośnością przemocy swej bezwstydu bez reszty porwani, dobyć chciał tedy miecza, by skoczyć na nich, sięgnąwszy jednak do pasa, klingi nie zmacał.

Miecz!

Opity gniewem a złością nagłą otumaniony, tera pomiarkował się dopiero, co u siodła ostawił żelazo, by mu brzękiem ptactwa nie spłoszyło.

Do konia!

Z sercem bijącym a krwią w skroniach szumiącą, kipiąc w sobie, wycofywać się z ostrożna począł, oręża chcąc dobyć. Powoli, bezgłośnie zniknął za załomem skalnym, odwrócił się...

...i człowieka uwidział przy jego rumaku stojącego. Prowadził on za sobą dwa nieosiodłane konie, widno, co z popasu abo pojenia powracając. Wejrzenia ich spotkały się i tamten gwizdnął przeraźliwie.

Sapiący na zbitej dziewczynie drab obejrzał się.

– A tyś, kurwa, kto?

Chłopak stał nieruchomy, dysząc ciężko.

– Precz stąd, szczeniaku! – zawołał i na powrót robić począł lędźwiami.

Zagarnąwszy jego konia ze swoimi i przeprowadziwszy zwierzęta mimo stojącego bezradnie chłopaka, dołączył tamten do kamratów.

– Ostawcie ją! – niemocą swą przygięty zawołał młodzieniec, lecz nikt na niego atencji nie zwracał. Omacawszy się, dobył noża myśliwskiego, postąpił kilka kroków i raz jeszcze zakrzyknął: – Poniechajcie dziewki! – Jakby zgoła zapomniano juże o nim, całym gardłem zatem ryknął: – Gore wam!

Tera dopiero któryś przepatrzał naokół, by uwidziawszy go w końcu, wskazać reszcie. Łby się popodnosiły a ślepia pozwężały.

– Ostawcie ją! – zachrypiał gniewnie chłopak i machnął nożem.

– Precz, przybłędo! – zaśmiał się któryś. – Pókiśmy dobrzy!

– Być to może, co se zalizać chce! – zarechotali. – Choć gołowąs, aleć rosły!

– Bywaj ku nam! – szydzili. – Ździebko se podpatrzasz!

Spąsowiałą twarz chłopaka złowieszczy grymas wykręcił. Dysząc ciężko, kułaki do białości pozaciskał, że kłykcie strzeliły.

– Poniechajcie dziewki – przez zaciśnięte zęby cedził powoli – abo kiej kondli was porąbię!

Patrzali na niego zbóje chwilę, po czym jako jeden mąż gruchnęli śmiechem, co się echem poniósł. Spłoszone stado ptaków zatrzepotało nieopodal skrzydłami, ku niebu wzlatując.

Zastękawszy chrapliwie przy ostatnich kilku konwulsyjnych ruchach, drab zewlókł się z niewiasty i zapytał ubawiony, ukrwawione portki se na rzyć podciągając:

– Nożem zamiarujesz nas porąbać?

Dziewczyna, dotąd nieruchoma, naraz krzyknęła:

– ,, Ubiją cię! Uchodź! Kędy drzewy krwią zbroczone, tam na cię czek...” – kopnięta jej głowa z głuchym stuknięciem bezwładnie szarpnęła. Ze zmaltretowanych, opuchniętych, sinych ust począł dobywać się cichy, przeciągły, gardłowy charkot. Ze spodniami się uporawszy, zbir przypasywał miecz. Granatowe oczy kobiety wykręciły się białkiem.

Nieśmiałe tchnienie owiało spocone oblicze młodzieńca.

Poderwane wiatrem, piach i pył zatańczyły przy ziemi.

W dali dał się posłyszeć przytłumiony grzmot, a powietrze wypełniła woń burzy.

Poczuł chłopak żelazną obręcz żebra mu zaciskającą. Konia swego doskoczyć nie było sposobu, tylko nóż mu ostał. Baczenia juże nie mając, kto a z czym go słał przez one góry przeklęte, uradził se aby w duchu, co tego, któren niewiastę kopnięciem zabił, mus mu usiec! A potem niech się co chce dzieje...

– Nożem! – wychrypiał. – Wieprze nożem mus sprawiać!

– Laboga! – udając przelęknionego, zawołał ten, którego se młodzieniec ubić poprzysiągł. – Hardyś, młokosie! Udałeś mi się! Przeto do kompaniji zapraszam! – gestem szerokim zatoczył. – Jam tu dowódcą! Przystąp do nas!

Chłopak splunął z pogardą. Zawtórowały mu gwizdy i rechot.

– Takiś to? – nieprzyjemny uśmiech wypełzł na pysk wodza. – No, no! Patrzajta, kamraty! Hardyś! Nic to! Rzekę ci, przystań do nas! Sprawiedliwie ci rzekę! Tamłej – za plecy wskazał, na znieruchomiałe ciało – ciepłe ci jeszcze truchło, a gładkie jakie! Kiej przystąpisz, odstąpiem ci pierszeństwa! Co, chopy?

Przytwierdzili gromko.

Młodzieniec prosto w ślepia przywódcy wejrzał i warknął:

– Najprzód ciebie zarżnę! – paskudnie się uśmiechnął i na resztę nożem wskazał. – Potem was porąbię!

Przywódca zmarszczył brwi.

– A choć wiesz, kto ona? Wiesz ano, jakiego się pomiotu przeklętego mścić ciskasz? Co? – plwając ze wzgardą przez ramię, rzucił herszt słomki z kieszeni dobyte. – O wiedźmieś ze Skrajnicy słyszał kiedy? Co? O Pani Lasu? Czerownicy z kniei? Skądeś ty?

Trwożnym okiem rzucił chłopak na leżącą. Z bezprzytomnej jęk aby chrapliwy wciąż się dobywał, ciałem jej zaś trzęsło z rzadka. Zdało mu się przez okamgnienie, co bielejące oczy patrzały nań a zniekształcone usta drgnęły w złym uśmiechu.

Zagrzmiało gdzieś i zara też się otrząsnął.

– Łżesz, kiej ten pies! – młodzieniec uczuł na twarzy delikatny, niemalże czuły powiew. – Stań mi!

Zaśmiał się na to herszt.

– Tak...nie inaczej – rzekł przeciągle. – Ona ci to jest! Ale! Nie lękaj się! Zamawiać klątw a uroki rzucać ci ona tera nie poredzi, co łuczywo płonące juże jej we słabiznę wrazilim! Głęboko, aże do łona, coby przebić – na kawał leżącego wedle kija rosochatego wskazał, czarną krwią i czymś, co krwisty miąższ przypominało, oblepionego. – Zagasłe wyciągnelim, znaczy, co dobrze. Kiejby łono przebić a płomień nie zagaśnie, znaczy moc jeszcze we wszetecznicy siedzi. Z tejśmy do cna wszystko wygrzebali, razem z tem pomiotem czarcim – butem kopnął utytłany w piachu i pyle malusieńki, okrwawiony kłębuszek mięsa, deptany przez zbójów. – Diabła zrodzić zamiarowała, suka!

Pomimo, co do okrucieństw wszelakich, jakich się jedynie ludziom było podobna dopuszczać względem siebie wzajem a istoty rozmaitej, świat wypełniającej, nawykł; aliści wątpia się w chłopaku skręciły na czynów tu dokonanych świadectwo, przed nim się roztaczające. I choć klechdy a bajania o Pani Lasu znał dobrze – o czerownicy onej okrutnej, co w lesie siedząc a przystępu do jego serca strzegąc, dzieci z kolebek porywa; dziewki chrusty a grzyby szukające oddaje demonom leśnym i wilkołakom na uciechę, coby, zbrzuchacone a precz wygnane potem, bękarty rodziły, ku matek a ojców swych utrapieniu; zaś chłopa w lesie ucapiwszy, urokami a naparami go mami, na kochanka se sposobiąc – wszem wiadomo było, co stara a sękata to wiedźma, jako od wieków juże w tych stronach mleko kwasiła a bydlęciu je odbierała. Obiaty w świętych gajach pod dębami ostawiane, takoż chroniły przed jej urokami a przychylność Pani Lasu, jak i bogów, zjednywały.

Ponownie owiał go wiatr ciepły. Ponownie grom zamruczał.

Oczy ku charczącej a konwulsyją szarpanej, zbeszczeszczonej dziewczynie na powrót zwrócił. Urodziwą osobliwie mu się zdała i piękną, a w zadręczeniu swoim świętą niemalże.

Gwałtowniejszą i dzikszą jeszcze burzę gniew mu w sercu rozpętał!

Rzucić się zapragnął na nich! Gryźć! Rozszarpywać! Mordować!

Krwią nabiegłymi oczyma wodził po morderców gębach surowych.

– Szczekasz, kiej ten kondel! – wywarczał chłopak. – Stań mi, abo wszystkich was zarąbię!

– Głupiś, ciołku mleczny! – litościwie orzekł bandyta. – Sucz ona diabelska, ukazem samego podgórskiego kasztelana, powieszona nad rzeką a na stosie spalona będzie. Sędzie wyrok uradzili. Przeciwiać im się chcesz? – parsknął. – Wybatożyć cię winienem za samą zniewagę, chłystku, żeś się na mnie rękę podnieść sposobił a grozić poważył! Atoli rzekę ci raz jeszcze, przystąp do nas, boś udał mi się! Pomsty poniechaj, co własną głową za nią ci przyjdzie zapłacić! Czarcia ta metresa – na konającą splunął – ludzi potraciła! Przyroda jej służy cała! Wichry, burze a zwierz wszelaki! Z psami a bydłem się parzyła, sodomii oddawała! Nieśmiertelniki warzyła a naparami truła i choroby przywoływała! Oseski maciom wykradała a brzemiennym płody spędzała! Nam psy powytracała! Tfu! – splunął w piach. – Odstąp, rzekę ci!

Wpośród stojących zawirowały liście czarcim weselem.

– Wszystko łeż to! Powyzabijam was, psubraty!

Powoli, niespiesznie ku młodzieńcowi ruszyli, półkolem obejść zamiarując. Jemu oczy się zwęziły, gdy z wrednym wyrazem na gębie przepatrywał przeciwników, jednego po drugim, odstępując od nich z wolna, z ostrożna, równowagę trzymając a baczenie mając, by krocząc, obiema nogami pewnie na ziemi stawać, do uskoku gotowym.

– Odstąp, szczeniaku, kiej o własnych siłach jeszcześ łazić mocen... – herszt szerokim gestem na kompanów swych wskazał. – Czelnyś i butnyś, atoli rachować nie poredzisz... Toć widzisz, coś samojeden przeciw kupie...

Nic nie rzekłszy na to, chłopak wiódł wilczym wejrzeniem naokół, ciężko piersią robiąc. Groźna była sprawa, w miecze a topory bowiem zbrojni, usiec go mogli gładko, niechby hurmą doń przyskoczyli. Wciąż krok po kroku odstępując, usiłował tedy młodzieniec tak stanąć, aby przeciwnik całkiem okolić go nie zdołał, ale gdzie miejsca do walki dosyć by mu było. Z jakie trzydzieści kroków za nim dwie wielkie skały się wznosiły, pomiędzy któremi nie więcej niźli dwóch ludzi ramię w ramię bić się mogło. ,,Bodaj by między te głazy!”, pomyślał.

– Zrobim, co swoje, a rozejdziem się – wlepiając w chłopaka ślepie a szyderczo się cały czas śmiejąc, herszt przyśpieszył nieco i zbliżał się doń, reszta zaś oprychów, choć jeszcze szeroko i z dala, juże za plecy powoli zachodziła. – Wiedźmy onej ukrzywdzić nie zamiarowalim przeca... poswawolić se aby jeno trocha... jej i tak pętla a stos przeznaczeniem... cóż jej po tym, kto a gdzie sukę czarcią wywiesi... Odstąp, rzekę ci...

Lekkie potąd podmuchy wzmogły się i raz po raz targały gałęźmi niedalekich drzew a próchnem malowały na kamienistym podłożu tajemnicze wzory. Niczym burczenie w kałdunie burzowego Żmija, kolejny grzmot zamruczał ponad światem.

– Stań mi! – cofając się, raz jeszcze wyzwał go młodzieniec. – Wyzywam cię! Stańże mi! Odpowiedział mu śmiech.

„Aby zwlec trochę jeszcze!”, dudniło mu we łbie. Do skał miał juże niewiele ponad piętnaście kroków.

– Stanąć? Tobie? – wódz łbem pokręcił. – Jam z kasztelańskiego poruczenia wszetecznicę ułapił! Wrogi jego tropię! Stanąć? Takowemu gołowąsowi? Ostatni raz wołam! Odstąp!

– Zbójami jesteście, ścierwy! – skrzywił się chłopak. – Wszyscy! A tyś hersztem onych psiech synów! Gore wam! – zakrzyknął.

Wódz bandy, dłoń na klindze w pochwie tkwiącego miecza dotąd trzymający, powoli dobył go tera, przeciągłym, metalicznym sykiem dając znak innym.

– Być to może, co i sprawiedliwie prawisz – rzekł lodowato kasztelański porucznik. – Czujnyś, młokosie! Żal, co skalp ci ze łba zedrzem zara... Ej! – zawołał. – A niech no któren rzuci mu żelazo jakie, coby z kozikiem w łapie nie zdychał! A żywo!

Dziesięć kroków.

Pod nogami chłopaka miecz jego upadł, na którego widok zagwizdał wódz zbójów.

– No, no! – rzekł z uznaniem. – Nie byle brzeszczot! Widzi mi się, co książęca brzytwa! Komuś skradł? Podnieś! – rozkazał.

– Rzekłem ci juże, łachmyto – wycedził chłopak – co trza świniaka nożem rżnąć...

Zmarszczył czoło przywódca, snadź mierzić abo trwożyć go juże poczęła nieustępliwość młodziana.

– Głupiś! – szorstko rzucił. – Ostatni raz ci rzekę! Abo odstąp, abo przystąp! Rzucim ci zewłok wiedźmi, kiej z niem skończym – unosząc czubek miecza, kasztelański bandyta splunął z pogardą – se ją wyżniesz, piachem przetrzesz a uciechy zadasz, póki ciepła! A jeśliś taki zajadły, podnieś choć żelazo! Żal hardego ubić, kiejby cielę jakie!

Zgoła niemalże domknięty krąg zaciskać się począł naokół chłopaka.

Pięć kroków.

Naówczas dopiero wyrozumiał herszt jego zamiar.

– Flaki ci wypruję, ścierwo! – krzyknął. – Brać go!

I zakląwszy, rzucił się nań, zamaszyście tnąc od boku.

Ale chłopak susami dwoma przesadził przestrzeń ich dzielącą i w pędzie do ziemi przypadłszy, pod ostrzem, co tuż nad nim świsnęło, z impetem w nogi herszta wpadł, obalając go.

Zakotłowało się kurzawą a wrzask bólu zlał się z rykiem wściekłości.

Zbóje, przystanąwszy zrazu, na tarzających się a sapiących z wysiłku bezradnie patrzając, wnet się przywódcy na odsiecz rzucili, tedy jednak charczący jego krzyk się rozległ:

– Stój! Odstąp! Stóóój!

Wkuci stanęli, w czym rzecz, zgoła nie pojmując.

– Odstąp! Odstąp! – gdzieś spośród znieruchomiałych, splątanych dwóch ciał, w opadającym tumanie, gardłowy, tłumiony i przelękniony głos herszta znów się rozległ. – Odstąp! Kurwia wasza mać! Odstąp!

Odeszli zbóje kroków kilka, naówczas dopiero, potykając się, chwiejąc, sapiąc a stękając, bo wciąż ciasno złączeni, leżący się podnieśli. Posoką pobroczeni, podrapani, czarni i poczochrani, że ledwie rozeznać podobna, kto jest kto, stali tera oba, dysząc chrapliwie.

Tam, gdzie jedno oko jego było, miał tera herszt paskudnie ziejącą, czarną krwią cieknącą jamę obrzydliwą, krwistą a tłustą mazią po twarzy mu spływającą. Do jego krtani przyciskał nóż stojący za nim chłopak.

– Niechaj broń rzucą! – wydyszał.

– Złóżcie broń! – chrapliwie zakwiczał herszt.

Ociągali się kompani, jeden na następnego zerkając, jakby se rachowali, co młodzieniec jest jeden a ich kilku, i to zbrojnych.

– Złóżcie broń! Pomioty kurwie! – zaskowyczał jednooki od chwil kilku kasztelański porucznik.

Jakkolwiek z wahaniem, jednakowoż jeden po drugim rzucali w piach, co tam któren w łapie dzierżył a za pas wetknięte miał.

– Niech się powiążą za plecami – wysapał chłopak. – A mocno! Kulasy też!

– Słyszeliście! – zacharczał herszt. – Jeden powiązać resztę!

Zaś po sobie wzajem łypać zbiry poczęli, snadź nieskoro im było popętanymi zdawać się na łaskę a niełaskę młokosa, którego właśnie ubić zamiarowali. Mamrotać poczęli cosik między sobą.

Chłopak wraził palec w ocalałe oko bandyty, aże ten zaskowyczał.

– Czyńcie, co kazał! – gardłował. – Żywcem ze skóry poodzieram za zwłokę!

Wiele to jednak nie dało, ile ponure wejrzenia zbójów na oręż, przed nimi rzucony, padały. Widzący to młodzieniec, mocniej nóż do gardzieli pochwyconego przycisnąwszy a cięgiem dysząc, ozwał się:

– Powyzabijać was bezbronnych niepodobna mi! – sapnął z wysiłku, popuścić nie śmiąc chwytu. – Jam jest książęcy wysłannik! Pierścień mam a miecz!

To rzekłszy, rzucił im pod nogi pierścień książęcy. Oczu par kilka, przepatrzywszy miecz jego a sygnet, na powrót po sobie wzajem spojrzało. Stali dalej.

– Widzicie, com w służbie a w prawie – oddech łapiąc, przemawiał ich chopak. – Róbcie, com rzekł, zara po sprawie będzie.

Ten i ów się w czerep podrapał, spozierając to na okaleczonego wodza, to na leżącą ich broń, to znów na książęcego wysłannika. Nareszcie rzekł któryś, mało przyjemnie:

– A nam nie wiada, ktoście są... My się na piecząciach nie wyznajem...

Reszta przyświadczyła za nim.

– Wy psie syny! – zdeformowane okrutnie oblicze przywódcy wykrzywiło się w gniewie. – Wy chwosty czarcie! To jest książęcy sygnet! Powiązać się! A żywo! Boć mnie urżnie!

Szarpnął mocniej, lecz żelazny uścisk i nóż na krwawiącej szyi zara go ukoiły.

– A cóż nam po tem, poseł, nie poseł? – ozwał się inny, niepozorny z wyglądu, za to z pyskiem jakimś takim przebiegłym. – Jucha mu pocieknie, jako każdemu... Dalej, chłopy, za broń i ubijem go tu zara... Wszystkiem nie poredzi!

Aże się z wściekłości zatrząsł herszt, jedynym okiem błyskając na okrwawionej poza tym gębie.

– Toć podetnie mnie, nim go chycicie! – zakrzyknął.

Po sobie spozierając, wahali się jeszcze oprychy. Ów z cwaniakowatą mordą, spośród wszystkich najmniejszy, po upuszczony miecz się schylając, burknął:

– A niech cię, kurwa, rżnie...

Targnąwszy w rozpaczy, kasztelański porucznik wyprężył się, wić począł, kopać a kląć, co go musiał chłopak ścisnąć, że gnaty zatrzeszczały. Na powrót się uzbroiwszy, z wolna zbliżać się łotry ku nim poczęli. Miarkując se, co zara go te łotry zabiją, raz jeszcze do nich młodzieniec przemówił:

– Baczcie, co kiej w prawie będącego a na służbie książęcej posłannika palcem aby ruszycie, hegzegutor a pętla dla was aby jeno, nic więcej! – cedził gniewnie, cięgiem zipiąc, bo mu się trzymany wyrywał. – Kasztelan z Pobratycza ludzi puści za wami a psów gończych, co wam żaden szynk, żadna sadyba przyjazną juże nie będzie! Tułać się będziecie a włóczyć jeno! Tera ciepło! A zimą? Ojców waszych, braci takoż w żelazo zakują! Toć prawo znacie!

Przystanęli. Niesporo by im było, niechby po prawdzie na wygnanie skazani być mieli. Najchytrzejszy i najmniejszy, któren pierwszy po miecz się schylił, by na herszta własnego zgubę nieść, tera też nie czekał, ociąganie kompanów uwidząc.

– Chodźta, chłopy! – zawołał. – Praśniem go w łeb, zakopiem z tem jego pierścieniem a mieczem, co nikt jech tu nie znajdzie, i tyla!

I ruszył, miecz groźnie unosząc. Reszta, ociągając się, poszła za nim.

Wyrywającego się półślepego przywódcę ciągnąc za sobą, począł się chłopak cofać.

– Pomiarkujcie se dobrze, co jeśli mnie ubijecie, katorga pewna a pętla! Posłuchajcie, a z życiem ujdziecie! Rzekę wam sprawiedliwie, co swą skórę takoż chcę ocalić! Widzicie, com w prawie a służbie u księcia...

– A sramy na twoją służbę! – parsknął mały, z mieczem na przedzie idący, pewnikiem skory, żeby zwalniające się akuratnie miejsce na czele szajki zająć. – Ktoż się zwiedzieć poredzi, żeś z naszej akurat ręki padł, co? Zakopiem a popalim łachy, skórę ci z pyska zedrzem, nie rozpoznać cię nikomu!

Mamrocząc a deliberując, parli na odstępującego od nich chłopaka i pod nożem trzymanego herszta, acz żaden kroku nie śpieszał, za prędko dojść ich nie chcąc. Nie pierwszyzna im była po lasach a bezdrożach koczować, rzecz to zwykła w rzemiośle. Kiedy słoty jednak a chłody nadciągały, zawżdy kąt se jaki ugodzili, kędy przy ogniu ciepłym jadła a trunków do syta mieli, bywało, co przez dziewki rumiane podawanego. Niechby sprawiedliwie prawił za wysłannika książęcego się podający, iże srogością słynący kasztelan z Pobratycza wici rozpuści, gdy jego nie stanie, wszędy juże zoczać a węszyć za nimi będą, coby spokoju nie zaznali. Ojców mus, co w kajdany abo i na pętlę wezmą. A i wodza żal by na pastwę porzucić, bo choć łajza niesprawiedliwa, zawsze ci on swój, nawet jeśli gołowąsa nie przemógł...

...jednakże tutej, dokąd okiem sięgnąć, bezludzie. Zwiedzieć się komu, co zaszło, niepodobna to przecie. A cóż to znowu za przywódca, co bele młodzik mu oko wycisnął?

Myśli kompanów swych wskroś jakby przejrzawszy, co rusz plwając do ust mu spływającymi juchą a ślepia resztką, raz się jeszcze szarpnął herszt a na ludzi swych zawołał:

– Broń rzucić a odstąpić! Psiekrwie! – rzęził pod nożem, uwolnić się usiłując z chwytu mocarnego. – Miarkujcie se, co posłaniec rzekł! Niechaj se precz idzie, a nam zielarki, baby jakiej szukać! Niech mi oko wyratuje!

– Sam ci drugie wypalę! Chwoście świński! – snadź od dawna wypatrywał chytry liliput sposobności, żeby znienawidzonego wodza się wyzbyć. Dogodniejszej długo by czekać. – Szczekasz aby cięgiem! Dawnośmy zęba na cię mieli! Dobrze rzekę, kamraty?

Nieskoro burknął coś ten czy ów, reszta łypała tylko po sobie, z zaciętymi coraz bardziej pyskami napierając wszak dalej.

Wiatr wzmagał się, kłębiąc sinymi chmurzyskami niebo. Następny grom z turkotem przedarł się zza posępnych szczytów. Konie rżały a kręciły się niespokojnie. Grube krople ciężko spadać poczęły, acz samotne i rzadkie bardzo jeszcze.

Serce tłukło się w chłopaku.

Naraz któryś z drabów ozwał się:

– Wodza mus nam bronić...

Wściekłym ślepiem zgromił go mały.

– Zawrzyj pysk! Obu trza nam sprawić!

– Prawda to, mus nam stać za wodzem...

Przystanęli. Chytry gniewnie powłóczył wejrzeniem po towarzyszach.

– Milczeć mi tam, jełopy! Nie czas tera na gawędy! – miecz unosząc, rzucił groźnie. – Na nich! Kupą!

Nie drgnęli jednak kompani, on też w miejscu się okręcił, największy bowiem z bandy, za rękę go ucapiwszy, zagrzmiał:

– Herszta trza nam bronić!

– Puść! – uwolnił rękę mały. – Jakiż on tobie herszt? Patrzaj na niego!

Przywódca, w rzeczy samej, marnie się akurat przedstawiał, ze ślepiem wyłupionym, pokrwawiony a pod nożem.

– Gównożerco zasrany! Zdrajco! – zżymał się pochwycony wódz. – A niechże go któren przez łeb zdzieli, kurdupla, boć mnie krew nagła zaleje!

Zoczywszy w całym zajściu sposobność skóry ocalenia, ozwał się młodzieniec:

– Wyzwanie rzucić wodzowi a w sprawiedliwej walce żywot mu i przywództwo odebrać, jedna rzecz – wołał. – Zdradziecko zaś na śmierć wydać a jak psa porzucić, zgoła insza sprawa!

Oczy wszystkich wlepiły się w mówiącego.

– Książęcy poseł, a morały zbójom prawi! – wyszydzał przebiegły liliput. – Kodeksy zbójeckie se we twierdzy czytacie?

Oczy wszystkich w chytrym tera utkwiły.

– ...kasztelany węszyć będą, niech onego posła nie stanie... – mało pewnie wtrącił któryś.

Drapali się po czerepach osiłki i czochrali, frasując, tymczasem okaleczony przywódca wycharczał:

– Na cóż czekacie, kurwie syny! Złóżcie broń, bo mi łeb oderżnie! A żywo!

Zapalczywie targnął w jedną a drugą stronę, gdy trzymający go w niedźwiedzim uścisku chłopak mocniej wparł mu ostrze w grdykę i rzekł do rozdartych jego kompanów:

– Nie czytał żem kodeksów zbójowych, bo takowych nie ma – poprawił uchwyt na wijącym się. – Atoli posłem książęcym mnie mać nie zrodziła ! Wroga siekąc, rozkazom wodza swego wierny, służbą lojalną żem onego zaszczytu dosłużył! I pomnym, co jak świat długi a szeroki, zawżdy mus wiernie a lojalnie dowódcy służyć!

Chciał złośliwy karzeł chłopakowi przeszkodzić w gadaniu, zgromiono go jednak a zaciszono, by tamten prawił dalej.

– Syn pierś własną za ojca swego przedstawi, wojakowi za wojewodą mus stać, a na bandyckim szlaku herszta słowo ostatnie! – grzmiał. – Marzysz jeden z drugim hersztem być a przewodzić, na udeptaną ziemię wyzywaj a honorowo go pobij! A któren obyczajem wzgardzi, kto zdradzi abo plecy swemu wodzowi okaże, hańba mu! Boć kiep ci on, a z dziewkami mu w rzece bieliznę rózgą oklepywać, nie zaś miecz u pasa nosić! Wrogi nasze dzikie, co jem skórę ze łbów zżynacie, a i oni swojech wodzów do końca uznają!

Przez gołowąsa palącymi słowy chłostani, spode łbów strzelając zesromanymi wejrzeniami, łypali po sobie rozbójniki, a broń dzierżące ręce opadały powoli. Obaczywszy, co dusze im skruszały, ozwał się na to młodzieniec:

– Słuchajcie bacznie, bo rzekę wam, jako tera będzie! – oszalałe jego serce tłukło. – Uczynicie, co wam każę, a herszt wasz wyżyje, jako i wy! Broń złóżcie, kajście stoją!

Spozierali jeszcze podejrzliwie to na chłopaka, to na oszpeconego wodza swego. Opieszałość wyczuwszy w oprychach, bandyta wrzasnął:

– Rzucać broń! Pomioty czarcie! Żywo!

Z brzękiem i klekotem rzucono na kupę, co tam kto trzymał.

– Odstąpcie kroków z dziesiątek i kłaść się gębą do ziemi, ciasno, jeden przy drugim, a łapy na plecy! Do tyłu! I płazem! - krzyczał rozkazy młodzieniec. – A ty – głową skinął na największego – powrozem abo lejcami spętaj im ręce, potem kulasy! Aże jucha poleci, a do białego zaciskaj! Mocno! Niech uwidzę jeno, co udajesz, łeb kurwiemu synowi urżnę! – zagroził.

Dobry czas to trwało, atoli nareszcie leżeli zbóje wszyscy wedle siebie, łeb kole łba, rzetelnie powiązani. Klątwy miotane słychać ano było a plucie, co piachu w pyski nabierali, tarzając się niespokojnie. Przykazał chłopak największemu się na koniec ułożyć takoż, jak i reszta.

Dziki podmuch wiatru spadł gdzieś z gór, cisnął wściekle w twarze tumanami kurzu i wyjąc, pognał dalej, we świat. Błysnęło, zara też kamienną lawiną grom się z łoskotem po nieboskłonie przewalił. Pojedyncze, tłuste krople opadały coraz gęściej, by naraz lunąć ciężką kaskadą ulewnego deszczu.

Zapach burzy zdawał się przybierać...

– Tera ani drgnijcie, kiej herszta waszego powiążę a na czubku miecza powiodę za sobą przy koniu – tłumaczył młodzieniec, na co wódz szarpnął się.

– Żywym a wolnym przysięgałeś ostawić! – zaskowyczał bandyta.

– I ostawię! Jeno puszczę cię, świnio, daleko stąd! – odrzekł mu. – Cobym ujść zdołał, nim się oswobodzicie! A niech któren drgnie aby, nim ten wieprz ku wam wróci, ryj jego świński do siodła se przytroczę! Ani łba nie podnieść!

To wyrzekłszy, wciąż nożem gardło mu kalecząc, ostrożnie podprowadził młodzieniec herszta bandytów do leżącej na ziemi broni.

– Podnieś... – mruknął doń, butem wskazując ciężki topór o szerokim ostrzu, na długim drzewcu osadzony – Powoli! – dociśnięte ostrze noża werżnęło się w szyję bandyty.

– Po co ci...? – zakwiczał przelękły oprych.

Błysnęło i piorun trzasnął opodal.

– ...podnieś... – gardłowo zawarczał mu wprost do ucha, jakoby zwierz dziki.

Tamten podniósł, i krok za krokiem poczłapali tera ku leżącym na ziemi, związanym zbójom, przystając nad największym, jedynym, któren spętanym nie był.

Szturchnął go chłopak nogą.

– Gdzie powróz? – zapytał.

– U siodeł – stłumionym głosem, z gęba pełną błotnistej brei, wybełkotał drab.

Odstąpili kroków kilka i młodzieniec zawołał głośno, usiłując przemóc szum deszczu a wycie wiatru:

– Spętam tera herszta waszego, na koń siędę i pójdziem stąd oba. Jako rzekłem, leżeć wam mordą w ziemię a łbów nie podnosić, co oberżnę go!

Skierował jednookiego bandytę ku swemu koniowi i pchnął lekko.

- Idziem! – sapnął mu do ucha.

Krew szumiała w głowie a serce, jak młot kowalski w kowadło bije, waliło mu mocno a równo.

Poczłapali w błocie noga w nogę kroków kilka, gdy naraz książęcy poseł i wysłannik kasztelana z Pobratycza, płynnym, gładkim ruchem, przerżnął gardło kasztelańskiemu porucznikowi z Podgórza od ucha do ucha tak głęboko, co ten jak indor zagulgutał, śmiertelnego krzyku z siebie nawet nie dobywszy.

Chłopak, wyrwawszy konającemu topór z dłoni, nim ten paść na ziemię zdążył, w kilku susach doskoczył do niezwiązanego osiłka, zamachnął się i spuścił na niego ciężkie toporzysko, czerep mu jak orzech rozłupując niemal równo na dwie części, aże nogi w błocie raz tylko wierzgły a palce się szponami w ziemię wbiły.

Gdy przy wtórze gromów i błyskawic, złowieszczo rozświetlających nieludzko wykręcone w skupionym wysiłku oblicze, unosić począł krwią i szczątkami utytłany topór, by z trzaskiem gruchotanych gnatów i kląskaniem sieczonych ciał, niczym drwal łupie pnie drzew, w milczeniu, zapamiętale, równo rąbać wijących się mu pod stopami ludzi, zgroza ich tak wielką była, co nie krzyk, a sapanie i dyszenie słychać było, z rzężeniem śmiertelnym zmieszane.

I dopiero w krwawą, błotnistą, galaretowatą miazgę zamieniwszy one miejsce kaźni, ślizgając się w niej a upadając, o trupy potykając, młodzieniec odstąpił na bok.

Dysząc chrapliwie, rękawem otarł deszcz ślepia mu zalewający i niczym posąg kamienny w ziemię wkuty stojąc, podziwiał rzezi swej pokłosie.

Dobry czas upłynął, kiedy ulewa zelżała, złowroga zaś burza z wolna dalej przepłynęła. Z szaleństwa się naówczas morderczego a odrętwienia przecknąwszy, do cna przemoczony, na kamieniu przysiadł, wsparł się na brunatnym od posoki drzewcu topora, łeb spuścił i szlochaniem się zaniósł.

Poczęcie.

Przewalając się powoli po niebie, ołowiane chmury od brzasku bezlitośnie rzęsistym deszczem okolicę siekły. Gałęzie drzew ciężko się kołysały, a grubymi kroplami ku ziemii przyginane wysokie paprocie i trawy zdawały się kłaniać nisko. Poprzedzane błyskawicami przecinającymi granatowe niebo, głucho przetaczały się przez nieboskłon ponure grzmoty. Wiatr wzmagał się, coraz gwałtowniej prastarą knieją kołysząc. Przecinając srebrnymi wstęgami polany, wykroty, wąwozy i parowy, wezbrane strumienie pieniły się wściekle. Zwierz wszelaki, nosa nawet nie wysunąwszy z bezpiecznych swych schronień, suszył futro a pierze stroszył, końca nawałnicy wypatrując.

Była burza.

Pomagając sobie długim tasakiem, człowiek w przemoczonym, ubłoconym a poszarpanym ubraniu, z największym wysiłkiem przez gąszcz się przedzierał. Objuczony był pokaźnym, do pasa przytroczonym worem, drugi zaś, mniejszy, na plecach dźwigał. Klątwy miotał pod nosem a stękał z wysiłku, gdy pełzając nieomal, boleśnie tnące skórę a odzież rwące krzaki omijać musiał. Wiarę tracił juże na znalezienie wyjścia z matni kolczastych gałęzi, co wyciągać się ku niemu zdawały. Wtem zoczył, że roślinność przed nim przerzedzała się nieco. Nowe siły nadzieja w niego tchnęła, tedy ze spotęgowanym zapałem przed się ruszył, co krok tnąc ze złością nieprzyjazny busz. Po trwającej wieczność walce, wylazł na skraj zarośli, i dysząc ciężko, na worku spoczął.

Na brzegu rozległej, zarośniętym ruczajem przeciętej polany, stała niewielka chata. Wsparta o pień ogromnego drzewa, którego najniższe konary oparciem były dla mchem porosłego dachu, zdawała się wrastać w otaczający polanę las. Wysokimi jeżynami a pnączami dzikiego wina porosła, była zgoła niewidoczna. Strużka dymu, wąziutka, podmuchami wiatru rozwiewana, wysnuwała się spomiędzy splątanych, chropowato korzastych gałęzi. Niechby jej nie było, człowiek mógłby leśnego schronienia nie obaczyć.

– Na bogi wszelkie... – szepnął mężczyzna, zalaną deszczem twarz brudną rękawicą przecierając. Zara też powlókł się przez rozmokłe łęgi ku schronieniu, z odkrycia jego radym będąc wielce.

Rozlatujące się drzwi, szurając o darń, ustąpiły z oporem. Schyliwszy się, coby łbem w odrzwia nie rąbnąć, wędrowiec wszedł niepewnie do środka. Czekając, aże oczy jego do półmroku wewnątrz panującego przywykną, konopny sznur odpasywał. W chacie było przyjemnie ciepło a sucho, jedynie przez szpary w drzwiach docierały przytłumione odgłosy burzy i wzmagającego się wichru.

– Jest tu kto? – zawołał. Rozejrzawszy się, dostrzegł w rogu pieniek z wbitą weń siekierą, a przy nim kilka szczap. Jedną z nich rozgrzebał rozżarzony popiół w kamiennym palenisku, nad którym zawieszony cicho bulgotał metalowy kociołek, i zara dorzucił jeszcze kilka. Poczuł ulgę, zdjąwszy z siebie przemoczone odzienie, które złożył przy ogniu. Stała w izbie jeszcze ława, wraz z zawalonym rozmaitymi roślinami a statkami stołem. W blasku płomieni dostrzegł też barłóg pod ścianą. Upewniwszy się, co suszonych szmat płomień mu nie podeżre, ułożył się na starym posłaniu. Zara też usnął, śmiertelnie zmęczony.

Zbudził go śpiew.

Człowiek chciał się unieść, choć oczy roztworzyć, atoli nie zdołał. Lękiem zdjęty uczuł, co ni ręką, ni nogą poruszyć nie poradził. Ciało, choć jego, jakby słuchać go przestało. Zamieć jakowaś umysł jego spowiła. Niczym one deszczowe chmury na niebie, myśli jego powolne i ociężałe się stały. Zdało mu się, co nie leży juże, a unosi się nad swym posłaniem. Wyłożywszy se, co prosto śpi jeszcze, całą woli siłę skupił na wybudzeniu z tej mary przedziwnej. Przy wtórze nadludzkiego wysiłku ducha i ciała, zdołał jedynie powieki rozchylić odrobinę. Nic wszak nie uwidział, tylko spowijającą wszystko mleczną nicość. Świat cały zdawał nurzać się w tej gęstej, rozum mamiącej mgle.

Nim ołowiane powieki opadły, usypiająca jego jaźń wyczuła jeszcze, jakoby wszystko naokół spowalniać poczęło...

Deszcz...

Grzmot...

Sen...

Śpiew.

Usłyszawszy śpiew znowu, zbudził się. A może nie spał wcale? Nie poradził wymiarkować, jak długo juże tak leży... ile się unosi... podobna to, co tylko mary senne to były? Niby pchane uporczywym nurtem rzeki głazy, myśli we łbie przetaczały się ociężale...

Osobliwie wyraźny a dźwięczny, aliści ledwie słyszalny śpiew, rozbrzmiewał tuż. Ponownie głowę odwrócić usiłował, lecz daremnie. Znowu uchylić jedynie zdołał lepkie powieki, całą siłę ducha przy tym wytężając. I ponownie mgłę wszechogarniającą ujrzeć, a być to może, co wyczuć po prostu zdołał. Poświata mleczna, przez myśli a jaźń w duszę się sącząca, przydawała wrażenie, co trwa to wszystko bez końca, bez początku nijakiego. Że spowalniając, wszystko nieprawdziwym się staje...

Wszystko, krom śpiewu...

Śpiew prawdziwy był. Namacalny.

Pośród zatrzymanego z głuchym chrzęstem wszechbytu, tylko dźwięczny, melodyjny głos delikatnie we mgle wibrował... Człowiekowi zdało się, co bicie własnego serca w tej ciszy i wszechrzeczy wstrzymaniu słyszy. Jedno uderzenie po drugim, bicie owo spowalniało. Jaźni swej otumanionej w ostatnim ratunku się czepiając, wsłuchiwał się w nie. Wczuwał. Z każdym uderzeniem coraz to wolniej w nicości się unosząc, myśl jego drętwiała. Bardziej i bardziej powieki mu ciążyły.

Pragnął zasnąć.

Śpiew, słodki a kojący, wybrzmiewał w głowie. Serce z każdą chwilą spowalniało coraz bardziej. Resztką jaźni nie zagasłej jeszcze słyszał szum krwi we własnych żyłach, jakby juże tylko sączyła się nimi. Wpośród serca zamierających z wolna uderzeń, wieczność starzała się a obumierała...

Martwota...

Śpiew...

Ruch.

Płynąc w gęstej mgle, której srebrzyste krople dźwięczały głosem cudownym, uczuł ruch... niewidzącymi oczami, skroś zamkniętych powiek, ujrzał majaczący niewyraźnie w owej mgle kształt... lędźwiami bardziej, niźli wejrzeniem, zdołał rozpoznać postać kobiety... znał ją? Brodząc w swym umyśle, jak w bagnie, to wspominał Ją, to znów pamięć o Niej bladła... czy to... czy...

To Ty...?

Nie miarkował, skąd, czuł jednak, co znał Ją od zawsze. Nie było to ważne. Najważniejsze, co była tu...wyciągnął ku niej odrętwiałą rękę, a ruchy miał powolne...trwając w bezruchu, wsłuchał się w Jej śpiew...opary kłębiły się wkoło, leciuśko go unosząc...nie słyszał juże, ni wyczuwał swego serca...życiodajna posoka w żyłach zgoła była mu zastygła, śpiewem Jej kojona, a także mgłą otulona...

Oszałamiająca woń wodospadu...

To Ty!

Zatęsknił do Niej i zapragnął Jej na powrót, choć pierwszy raz dopiero...

Z oczami zamkniętymi a nadal się nie poruszając, jednak szedł tera ku Niej...w owej mgły przedziwnej oparach się nurzając, zoczył zarys Jej delikatny...dla niego śpiewała, jego miłowała...stojąc w miejscu, przed się płynął...ruch...jedynie wyczuwał ruch swój ku Niej...zatopiony w gęstej a mglistej cieczy, nic nie uwidział, prócz Jej postaci nęcącej...

To Ty!

Za nim tera była, uczuł to wyraźnie...zdało mu się, co z wolna obrócił się, acz nie był pewien...ta mgła. Śpiew Jej brzmiał tuż, tuż...czuł wargi Jej gorące, pożądliwie muskające jego ucho, kark, śpiewające mu najsłodszą z pieśni... w mlecznym oparze nicości unurzani, wirowali wokół siebie nieśpiesznie...wejrzał w Jej ciemnogranatowe niczym bezksiężycowa noc oczy...widział palce swe, po szkarłatnych Jej wargach błądzące...

Pragnienie wezbrało w nim nieprzeparte, by Jej rzec, jako to tylko Ją jedyną na calutkim świecie miłuje od zawsze!

...choć ledwie od dziś...

Kocham Cię!

Przylegając obnażonymi piersiami do jego pleców, owinęła go swem ciałem bezwstydnie, wciąż śpiewając...mrowie lubieżnych spazmów przeszyło go na wskroś...gorąc z Jej nagiego ciała buchający oszałamiał...oplatając go, niby sprośna winorośl, zmysłowo wodziła po nim...

,,Kocham Cię”...

Delikatnie całowała jego kark...wargami drażniła plecy...duszę jego śpiewem swem takoż nasączając...

A szło to wszystko tak powoli...widziało mu się, co wszechrzecz wszelka zamarła w tym bezruchu, żeby im się przyglądać...myślą swą patrząc i ciałem, uczuł łaknące Jej biodra, ocierające się o niego...badała go powoli a dokładnie sobą...ustami...

,,Pragnę cię”...

Niepodobna zmiarkować w gęstej tej mgle, gdzie była...naraz przylgnęła do niego całą swoją wulgarną nagością...

Pachniała burzą...

,,Bądź mój”...

Ekstatycznie parzące gorąco Jej ciała...dłonie Jej, usta pieszczące go a przygotowujące...śpiew...wszechpotężne pragnienie Jej zawrzało w nim żądzą najdzikszą, nieokiełznaną!...unoszona oparami, Ona przylgnęła swojemi głodnymi biodrami do jego bioder, oplatając go nogami...

Pragnę Cię!

Myśli wciąż ociężałe, zgmatwane...zmysły przytępione...tylko jaźń a ciało jego, szarpane pożądaniem...

Wtem, najczulej, najdelikatniej z wolna posiadła go swem płodnym, płonącym aksamitnym łonem...ciało swe oplotła wokół jego ciała...niepojętą rozkoszą przepełniony, wyczuwał coraz prędsze Jej ruchy, kiedy bezwstydnie a zmysłowo zatracali się w lubieżności coraz dzikszej i dzikszej! Połączywszy się z nim w jedność, w pierwotną się zmieniając samicę, wzmagała w nim pierworodną chuć, od której świat wokół nich do cna skamieniał...a oni dwoje, złączeni po wsze czasy, wirowali w tej wyklętej przez bogów a ludzi mglistej poświacie...

Zapach burzy tężał...

Jednego juże tera tylko pragnął, jeden jego istnienie sens aby miało...do cna oddać się Jej.

Jestem Twój!

Potworne fale niemożliwej do ujarzmienia żądzy! Jej najukochańsze usta, oddechem swem parzące! Śpiew! Pieszczoty! Wciąż splatając się z nim pnączami swojej dzikości nieokiełznanej, posiadała go a miłowała coraz spieszniej, coraz gwałtowniej, coraz potężniej! Swoim gorącem a nagością wnikała w jego ciało, w jego duszę! Ze skłębionych, gęstych oparów chciwie wydobywał Jej kształty! Śpiew Jej, głowę mu przeszywając, posokę w żyłach zastygłą warem spienionym czynił!

Wirowali żywiej a żywiej!

Wtem, na samym juże krańcu świata będąc z Nią, wulkanem wezbrawszy niepowstrzymanym, wejrzał znów w jej ciemnogranatowe oczy! Uczuł nieprzebraną Jej moc, Jej władczość niepohamowaną!

,,Teraz”!

Wszechogarniająca konwulsja ekstazy nim targnęła, miotając ciałem, a duszę mu raniąc! Niewyobrażalna rozkosz!

...i ból!

Nagłe spazmy agonii szarpnęły jego umysłem a ciałem w potwornym, rwącym na strzępy cierpieniu! Przerażony uczuł, jakoby caluśki w kawałki się rozpadał najdrobniejsze! Gęsta, gorąca ciecz o metalicznym posmaku gardło a usta mu zalała!

Krew!

Porażony trwogą, rozpoznał znajomy smak krwi! Zachłystując się nią, krztusząc, wszystkie siły wytężył, żeby uchwycić resztki gasnącej jaźni. W przestrachu straszliwym przełykał metaliczny płyn, odrobinę powietrza złapać próbując. Choć walczył, choć poddać się nie śmiał, co śmiertelnie skupiona wola, instynktem pchana, usiłowała jeszcze przetrwać, wiedział juże, co to daremne.

I na mgnienie przed zanurzeniem się w nicość najgłuchszą, gdy pierwotny strach a dławiący ból całym jego jestestwem zawładnęły...

...usłyszał śpiew.