Skryci

Śnieg niezauważalnie zamroził serca

Chłodem bije czyjaś radość udawana

A tak prawdziwymi obiecaliśmy być sobie

I rozgrzewać człowieczeństwem zimne spojrzenia

Lodem pokryte wczorajsze ciche obietnice

Trwające krótki czas, choć miały być na zawsze

Utożsamia się każdy z niepowtarzalnym płatkiem śniegu

Osobno stworzeni idealnie, znikamy gdzieś w tłumie

Jutro słońce znów rozświetli nam życia prawdę kryjące

Miniemy się na ulicach w topniejących kształtach

Puls wymierzy nam tempo w jakim istnieć trzeba

Rwące rzeki stworzone z umarłych osobowości

Utopimy się w fałszu niekształtnych sylwetek

Odebrana nam zostanie zdolność kreowania

Nieprawdziwości ułatwiających trwanie w przeciwnościach

Nieistnienie skaże nas na życie w nagiej prawdzie

Zlodowacenie minie ukazując ostrza raniące dusze

Zmyje nieprawdziwość skrywaną warstwą nieczułości

Krew w żyłach płynąć zacznie roznosząc emocje

Przypomni powołanie do życia na cmentarnej ziemi

Ale dzisiaj trwa jeszcze zima w naszych sercach

Para kłamstw dialogów zaspokaja głodne nadziei uszy

W zbiorowości oślepiającej bieli chowamy szarości

Czekamy wiosny, przerażeni odkrycia własnych myśli