SŁODKO GORZKO

SŁODKO GORZKO

pusty dom pusty

wie

czór

od paru godzin siedzę i

palę palo santo /nie subito/. małe

i pokręcone złote szczapy ze złotej gałęzi

złotego drzewa indian. podobno to szczątki

cosakait dzielnego chłopaka co kiedyś

umarł z miłości i po śmierci został

pachnącym drzewem. w sumie marna

dla niego pociecha ale pewnie dobrze

się słucha tej historii gdzieś w boliwii

czy paragwaju. drzewo

święte teraz już raczej nikt nie

złotoświęci gałęzi ale miło pachną szczapy

palo santo. zatem palę palo santo. w wieczór

pusty w pustym

domu. przy chińskiej lampce. staram

się robić

porządki w komputerze. otulony dymem

pracowicie usuwam

nadmiary zapomnianych adresów

starych maili zdjęć i innych paprochów

bajtów majtów gibibajtów. podobno

palenie palo

wycisza ciszej niż cisza

w uszach martwego cosakait’a niż światło

chińskiej lampki niż filiżanka

zielonej herbaty. tylko że mój strach

trzęsie moją ręką.

boję się

że usunę coś co jest już tylko tam

w bitach bajtów jak zdjęcie domu którego

nie ma i drzwi tych dziś już przemalowanych

czemuś naj -

ważniejszych i kałuż

na ulicy które pisały cały

dobry wiersz. nie ma. nowe jest

nowe i nie -

takie. niby adresy sresy rozkłady jazdy zdjęcia

pomiętych skrawków papieru i te

takietam coś w zerach i jedynkach czy jak tam ale

pewnie zniknę w słodkim dymie jeśli nie zostawię

wróbla na płocie gołębia na dachu skrzeku

sroki nagranej kiedyś latem. zatem

osuwam się w objęcia

cosokait’a

nie będzie porządków nie

chcę zniknąć jeszcze nie

teraz