Słońce

Na początku była ciemność,

a w niej pojawiła się świetlista gwiazda,

która obsypała życie swoimi słonecznymi promieniami.

Każdego ranka budzimy się i kąpiemy w świetle Słońca.

Czy jest dobrze, czy źle,

słońce zawsze jest na niebie,

promieniując radośnie na nas zza szyb domostw.

Skąpani w cieple gwiazdy,

niektórzy ludzie cierpią

i jasna kula traci swój blask.

"Dlaczego wylewasz łzy, skoro na ciebie świecę?"

Jednak ona też nie jest taka wspaniała, jak się wydaje.

Spójrz na nią przez chwilę, a ona oślepi cię boleśnie.

Spróbuj ubrać się w skafander i polecieć do niej,

gdy tylko jej dotkniesz,

ona spali cię, nim się do niej zbliżysz. 

 

 

I dotknęła gwiazdy

i została spalona

wierzyła, że słońce jest wspaniałe

dające nadzieję, szczęście i energię

przecież wydawało się takie być, prawda?

Jednak prawda była inna

I słońce było większe niż jej rodzinna planeta

Została spalona, gdy tylko spróbowała się do niej zbliżyć

Bo ufała słońcu

A słońce zdradziło ją

Tak, jak wszyscy ludzie na Ziemi.

Średnia ocena: 3.0  Głosów: 2

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (2)

  • betti 06.11.2018
    Wenus nie pisze się wierszy tak jak prozy, czyli takim dokładnym, szczegółowym opisem. Powiedzmy, że jest to zarys, podwalina pod wiersz... teraz trzeba ''zrobić'' z tego poezję, czyli tak ubrać w słowa, żeby nikt nie miał wątpliwości co czyta.

    Pozdrawiam.
  • betti 06.11.2018
    Jedynka nie ode mnie.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania