Słowotyk.

woda zamarza w kranach, w rurach,

krew nie płynie arteriami i nie ciepli,

a przecież ledwo styczeń, ledwo połów

zaczął przynosić korzyści obojga ramion.

Nieskładość, to wszystko.

Mieszają się szyki, przestawiają kolejność

w zdaniach szemranych do kojenia,

do podtrzymania balkonu, który schyla się,

jednoczy z gruntem zmarzniętym niezgorzej.

Przygniecie go.

Przytuli własnym ciałem, skoro nic indziej.

A przecież ledwie niedziela,

Ledwie wczoraj myślał o niej w kategoriach.

Nieskładość, za wszystko.

Za podpierania ścian i kanapki,

za serce w torebce herbaty i cukier,

który podobno tamuje, zatrzymał się w pikselach.

Wydrapie jeszcze tunel, powietrze uderzy

w policzkiem zwane gardy.

Oryginalnie, choć to bełkot osoby uznawanej

za martwe z natury.

A żyje przecież.

Przecież oddycha pod wodą,

nie topi się, gdy przytrzymać głowę,

a ramiona docisnąć do tła.