Śmierć lata

Proszę państwa,

Oto umiera lato.

Na naszych oczach widzimy

odchodzące w niepamięć upały

i przysypiające na niebie burze.

Uskrzydla się pot z kostki brukowej,

a przegniłe maliny stają się

młodymi zielonymi jabłkami.

Oto śmierć lata.

I wraz z zajściem słońca,

(Wraz z nadejściem nocy)

uliczne lampy zapachną jesienią,

a zmarłe w upale sępy i kruki odlecą

W swój pierwszy i zarazem ostatni lot.

Proszę państwa,

tak wygląda śmierć.

Państwa auta znów zaczną rdzewieć,

język samoistnie przejmie wulgarność

i wyszarzeją Wasze rozmaite osobowości,

by znów masowo sunąć po chodniku

ku wspominaniu zmarłego.

Proszę Was wszystkich,

tak właśnie lato umarło.