Śmierć za rogiem

Miasto zasypia we mgle. Betonowe sny stoją niewzruszone

pod fioletem nasiąkniętym światłem latarni.

Miasto oddycha w pustej ulicy. Jestem zmyślonym

fragmentem opowieści, nigdy nie ujrzy mnie światło dzienne.

Jak każda, drogocenna iluzja, mam wszystko, co niezbędne

dla twórczej nostalgii. Słowa są mi matką, a może,

głodne dotyku ust, rozedrgania skóry; dreszczem mi mów,

słodki śpiewie serca, dreszczem mi przemawiaj, najlżejsza,

w ciszy nocnej nieuchwytna, nuto życia zawieszonego we śnie,

zdają się krzyczeć.

Gdybym mogła przylegać uczuciem do chłodu szyby,

wilgotnej ściany budynku. Ale śmierć stoi za rogiem.

Wybieram proste drogi.