śmiertelna powszedniość

świeży czas upojny

niby poranny kubek czarnej kawy

bez słodzika

przekonuje do urzędowego uśmiechu

choć moje ciało nie przyznaje się

do dobrobytu

z utraconym człowiekiem

nie pozostał na lustrze

jeden pełnokrwisty ślad

na nieprzemakalnej skórze oblekającej

duszę zbliżoną do wiatru

jakiej nie przekona pamiątka

miłości kupiona w butiku

za rogiem

powrócę jeszcze

zanim odpłynie niebo

póki zwyczajność nie odbierze mi

wiary a normalność nie wtargnie

na pięciolinię lęku

który słyszę ja

z wyjątkiem wszystkich

wzejdę perskim księżycem

wbrew akwarelom

stworzonym we śnie szaleńca

który uwolnił się od losu

w skorupie zacnego człowieka bez usterki

ze stwierdzoną śmiertelną

powszedniością