Smutek

Myślę, ze zapomniałem jak być smutnym, tak jak umiałem kiedyś.

Wtedy gdy mnie to budowało.

Dodawało wiary, pasji i miłości.

Teraz gdy widzę na sobie smutek,

to się gubię. Cierpienie płacze gniewem.

A gniew uzależnia. Karmi siłą i słuszną złością.

Próbuję się ratować w ciemności, bo tylko tam się nie wstydzę.

Ciemność niestety uczy. A brutalna jest w swej wiedzy:

Najszerzej otwieramy oczy gdy nie widzimy nic.

By nie spotkać chodzących w niej potworów.

A ja? Co tam robię i czemu ich szukam?