Smutek
Kolejną godzinę zegar wybija, a ja wciąż leżę i myślę...
Ich słowa tłuką mi się po umyśle jak ostrza, wiercąc dziury
Wciąż nie mogę uwierzyć w to co się dzieje
Nie chce dopuścić tej myśli do siebie
Kolejny zawód, kolejne odejście
Dlaczego to właśnie mnie życie kara za istnienie
Czym mu zawiniłam?
Cóż takiego zrobiłam, że na to zasłużyłam
Ciągłe tułanie od domu do domu
Od rodziny do rodziny
I wciąż ta sama historia
Wciąż to samo poczucie winy
Komentarze (4)
"Nie chce dopuścić tej myśli do siebie" - chcę
"Dlaczego to właśnie mnie życie kara za istnienie" - brak znaku
"Cóż takiego zrobiłam, że na to zasłużyłam"
Niekonsekwentnie stosowana interpunkcja i nieco zgrana treść. Nie siadło. Sorrex.
Bez oceny
Dzięki za poprawki :] czasem mi to umyka jak szybko coś chce napisać
Znam to. Doglądaj tekstu po odstępie czasowym. Daj sobie dzień albo dwa.
Pozdro
to nie wiersz. Zalecam użycie prozy do przekazania tej treści
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania