smutek klauna

gdy ucichną brawa cyrk opustoszeje

pan klaun zostaje sam z miną idioty

spogląda z odrazą na błazeńskie buty

z twarzy powoli zniknie mu uśmiech

a zmarszczki pod warstwą makijażu

przypomną o zmęczeniu i starości

chwilę temu w światłach jupiterów

gawiedź wybałuszała krowie oczy

śmiech niósł się na widok fikołków

teraz gwiazdor patrzy w puste krzesła

i nie wie czy ktokolwiek spostrzegł

że banan na jego ustach był sztuczny

siada w trocinach na środku areny

czerwony nos odrzuca precz za siebie

kolorowe światła zgasły – nastała cisza

po raz pierwszy zapragnie być sobą

roześmiać się głośno nie dla publiki

nie kryjąc twarzy dłońmi... zarechocze