Smutna okoliczność, Smutne święto

Wiatr niesie wspomnienia, łzy i ból,

myślisz o tych, którzy odeszli — ojcu, dziadku, kochanku.

Szepczesz do Boga: “Czemuś ich zabrał?”

bo w sercu blizna jak grób otwarta.

„Mamusiu, a kto tu leży?” — pyta dziewczynka.

„Twoja babcia, kochanie” — odpowiada matka,

łzy tłumiąc, bo przecież przy dziecku jest,

a wspomnienia jak kwiaty przynoszą smak dawnych lat i spacerów długich.

Obok siedzi młoda kobieta, chustkę w dłoniach zaciska.

Pojedynczy znicz przed nią drży.

Szlocha i szepcze — ślub był ledwie miesiąc temu,

a już nadszedł cios, którego nie pojmie słowo.

Pomnik nie postawiony, ślad miłości jeszcze świeży,

wczoraj narzeczona, dziś młoda wdowa,

szepcze w rozpaczy, że jej marzenia rozwiał los.

Kiedy zapalisz znicz, pomyśl o tej iskierce miłości,

o nadziejach jak płomień, co zgasł za wcześnie,

i choć w ciemności, niech światło wspomnienia

niesie ciepło tym, którzy odeszli.