Smutne trochę

Żyjemy w świecie własnych działań

Radości smutków, zwierzeń, bajek

Trzymamy w dłoniach radość życia.

Mówimy głosem własnej myśli.

Tworzy nas głupia infantylność

tanich uśmieszków i rechotek

Ras żeśmy wielcy a raz mali, tacy jesteśmy, sobą cali

I nagle z znikąd grozą wieje

Śmierć niesie wilczkom Kaczmarskiego

Bo nas ocenić idą mędrcy

Malują portret, swoim ego