Snorkeling

to nieprawda, że jedynie w tych wodach może

istnieć ożywione, wyłącznie tu koralik albo drobna

moneta chwilę po wrzuceniu zaczyna

wypuszczać listki, łodyżki.

ale racja: tylko tutaj kiełkuje się na ostro,

pierwotnie martwa materia nabiera komórek, arterii,

czegoś na kształt serduszka.

zanurz się. ostrożnie, ale bez niepotrzebnego strachu.

i... lip sync! śpiewaj z rozlegającym się bezgłosem,

powtarzaj ciszę, która sama ujmuje się w zwrotki!

patrz na cudowności wokoło, wódź wzrokiem po

chropowatościach, krzaczastych strukturach Bajkostanu.

gap się, kompletnie oniemiała, przez plastik. niech

nastąpi istne gnicie online: po nerwach, przez mózg,

poleci w świat transmisja z wilgocin, z rozpadania się!

myśl intensywnie o tym, co widzisz, a powierzchniowcy,

coraz bardziej zachwyceni, niech odławiają

ujętą w kolory poetykę rujnowania się, tworzenia

kruchych form, tę niemą piosenkę o ulotności.

i nie martw się, że ci tam, na górze,

prędzej czy później podłapią, nasiąkną,

staną się uzależnieni od tego, co transmitujesz.

że sami będą tak brzydko-uroczo nietrwali.