Socjologia, polityka i trollowanie

Ludzi, którzy w namiętny sposób angażują się, przede wszystkim w politykę, wyobrażam sobie jako osobniki, które choć potajemnie, to bardzo z siebie dumne, pocierają się swoimi miejscami prywatnymi o fotografie ukochanych mężów stanu, jednak zabawy te zawsze kończą na fotografii znienawidzonego przez siebie polityka. Polityka jest tym obszarem życia człowieka, który, o dziwo, mocniej, niż relacja romantyczna, obnaża wszelkie, toksyczne skłonności jednostki, a przy okazji uwypukla wszelkie, intelektualne niedociągnięcia, braki, ukazując w ten sposób, iż całe, szerokie zainteresowanie skierowane w stronę polityki, to specyficzna forma wynaturzonej miłości.

Niegdyś w ludziach nieustannie próbowano zakorzenić formę bezgranicznego oddania i uwielbienia, które nastawione jest na władcę i jestem skłonny stwierdzić, że im prostszy umysł, bardziej potrzebujący doświadczać życia w społeczeństwie i grupie, a przy tym bardzo chłopski, tym mocniej człowiek skłonnym jest emocjonalnie angażować się w politykę, która staje się dla niego na równi wyznaniu. Można nawet iść o krok dalej, na kanwie tej tezy i jasno stwierdzić, że im silniejsza i niezależna osobowo jednostka, tym jej skłonność nie tylko do wielbienia autorytetów, ale i bezkrytycznego podążania za nimi jest na tyle słaba i nikła, a jednoczesna potrzeba realnego poczucia, iż autorytet dysponuje kompetencjami, które pozwolą mu nie tylko realizować określone cele, ale roztropnie przewodzić grupą, sprawiają, iż jednostki niezależne częściej podważają autorytety, niż chwalą i uwielbiają jednostki, w ten sposób może lecząc własne, głębokie i utajone poczucie bycia nikim.

I z tego powodu wydaje się, iż nawet zjawisko takie, jak indywidualizm, zostało zinstrumentalizowane do poziomu ideologii i archetypu, który wpisuje się w potrzeby rządzących, z których podstawową jest potrzeba kontroli. Stopniowe osłabienie charakteru człowieka sprowadza go do poziomu, w którym staje się zależny nie tylko od grupy, ale również autorytetu, który wytyczając cel w życiu danego człowieka, nadaje mu również coś istotnego - sens.