Prawie sonet dla L z elementami kwazi krotochwilnymi

Wielbicielek było wiele,

ale żadna nie mogła stanąć przy tym aniele*.

Bardzo o mnie się troskała.

Do mnie o tym nie pisała,

bo się bała.

Że z przypadłościami mymi i posranym życia rysem sama rady nie da.

Dała znać kolektywowi

jakie ze mną ma kłopoty.

Okazało się, że to leniwe niemoty

i

i wolą w nosach dłubać.

Nie poddała się.

Moja rozwielitka kochana, jaka ona udana.

Pisze, pichci, smaży, dusi.

Piękna tak, że wszystkich kusi.

Ale zaraz, chwila, moment!

Chce ona mnie bardziej poznać.

Po pisaniu to poznałem.

Wziąłem soku po ogórkach się napiłem,

wkrótce potem się zesrałem

prosto w majty,

które jej wysłałem.

I tak całkowicie

ją ze sobą zapoznałem.

*mała parafraza tekstu Turgieniewa. Chyba.