Sonet Starego Cieśli

Na karku spalonym od słońca

Niosłem całe legiony

Myśli pracą skrwawionych

Do teraz, do dzisiaj, do końca.

Dzień mi malował obficie

W brunatne kolory ziemii

Oczy co dziś są czarnemi

I co je podnoszę skrycie.

Nie było godziny leniwej,

Godziny i czczej nie było

By wyraz twarzy sędziwej

Coś by mi teraz zmyło.

I takim trawałem w pogoni,

Za chlebem i uściskiem dłoni...