Sosnowy pył

Nasz dom krzepnie i staje się coraz bliższy. To będzie trzecie lato wspólnie spędzone. Niesamowite, jak szybko płynie czas, choćby ostatnie pół roku, które uciekło nie wiadomo kiedy. Słowa piosenki mówią, że szczęśliwi nie liczą godzin i lat. Jest w tym tekście ukryta groźba mówiąca o tym, że będąc szczęśliwym, nawet nie wiesz, kiedy przeleci twoje życie. A swoją drogą to straszne, że połowę wiedzy o życiu czerpię ze słów piosenek. Druga połowa to własne urojenia. Nie czytam już nawet mądrych książek, bo mądrość nigdy mnie nie fascynowała, zwłaszcza ta odmieniana przez wszystkie przypadki. Dużo bliższe są mi metafory mówiące o niej nie wprost i z powagą, lecz z cieniem uśmiechu i niezbędnym dystansem. Mądrość to choroba, na którą zapadło zbyt wielu ludzi - cofa się, nie chce ustąpić i znów idzie naprzód.

Jest noc, pokropiło deszczem i powietrze jest zdatne do oddychania. Wszechobecny pył sosen osiadł na ziemi. Deszcz zmył go z domów, samochodów i ludzkich twarzy. Powietrze jest lekkie i myśli też, więc myślę o domu, co ma już trzy lata. Dumni ludzie wieszają na domach tabliczki z rokiem budowy, a ja powiesiłbym inny napis: "Ten dom zbudowaliśmy razem. Jest dziełem wspólnej miłości".

Chodząc po domu nocą, staram się stąpać jak najciszej, żeby nie zakłócić jego spokoju. Nawet odgłos klawiatury w laptopie wydaje się hałasem nie do zniesienia. Dźwięk muchy, spokojne oddechy śpiących, monotonny głos świerszczy w otwartym oknie. Nie zawsze tak było. Wynajmowaliśmy kiedyś pokój w mieście na siódmym piętrze wieżowca. Czułem się tam jak Jonasz w brzuchu zimnokrwistej ryby. Teraz czuję się tak, jakbym powrócił z dalekiej podróży.

Wychodzę na zewnątrz. W kieszeni szlafroka mam tytoń, bibułki, zapalniczkę. W drugiej kieszeni tomik poezji. Jak poeta idę w noc, wśród bezsenności świerszczy czuję spokój tak głęboki, że mógłbym już przestać myśleć. Życie jest filmem złożonym z pojedynczych kadrów, które nocami łączymy w całość. Bezsenność jest brakiem zgody na utratę choćby jednej klatki tego filmu. Mógłbym już skończyć, ale na Boga, nie tak patetycznie, tym bardziej że noc jeszcze długa i żal rozstawać się wielkimi słowami, więc chciałbym napomknąć jeszcze o czułości. Nawet w tak twardym bosmanie jak ja pojawia się to uczucie. W takich chwilach przekładam swoje życie na później, zapominając o sprawach ważnych i wielkich słowach. Czułość staje się moją religią.