Spacer za rękę

Wiersz sprzed lat, dosyć osobisty...

Z Twego istnienia nie pamiętam ni grama,

Nie pamiętam ni dnia, ni godziny drobinę,

Lecz rana w sercu tworzy się sama,

Gdy spadasz płatkiem śniegu co zimę,

Gdy okrążasz cały ten świat z wiatru tchnieniem

i w tym całym pędzie przeistaczasz w wspomnienie.

Tak bardzo Cię nie znam, a jednak odczuwam brak

W historiach o Tobie niebem jest ten nasz świat...

Dziś chcę Ci pokazać ten mymi oczami.

Jest ciemno i zimno i nie umiem trwać,

Realia tracą ostrość powlekane łzami...

Chciałabym jak Ty, po prostu iść spać.

Wiesz, zabójcy są różni. Czasem nie wystarczy...

Ruszając z tarczą, wracamy na tarczy.

A Ty miałeś tu być! - zrozum to cierpienie

Miałeś tutaj być! - niczego tym nie zmienię

Żyję cicho w tej prozaicznej rzeczywistości,

Są słowa, których choćby nie chce się słuchać...

Jakiż jest cel, kiedy prawdziwej miłości

Nie ma... więc powoli staję się głucha.

I od lat dziewiętnastu tańczę 'lambada'..

Lecz zrobię, jak chciałeś - nie będę się poddawać.