Spalona róża

Znowu się widzimy

Twoje oczy takie oschłe

Cisza taka głośna

a ciało takie puste

Ty byłaś rzeką rwącą

Której wody pędziły

Przez wszystkie granice

Ty byłaś słońcem

Okalającym moją

Nieszczęsną twarz

I drzewem potężnym

Które przetrwa chyba

Wszystkie pożary

O różo przepiękna!

Czemu kiedy cię widzę

Zamarza twój strumień?

Czemu tylko w nocy lśnisz?

Dlaczego wycięto ciebie

A drewno spalono?

Czy to sama, różo, uschłaś

Czy to ja cię spaliłem?