Spektakl obłędu

Ten ponury spektakl mojego życia

to szaleństwo nagiego ciała

gnającego pośród ośnieżonymi wierzchołkami gór

potok to moje łzy

mgła dusznym oddechem się staje

a głaz…

głaz jak serce moje

zastygł

pośród szaleństwa i mrozu

w recitalu zimnej śmierci

w przedstawieniu mojego obłędu

gdzie opętańczo biegnę bez głowy

prosto w paszczę zlodowaciałych gór

w otwarte szpony lodu i mrozu

tam, dokąd wzrok prowadzi

na koniec

w objęcia śmierci

gdzie rozpoczyna się spektakl narodzin

mojego „nie” życia

czy zdążę…?

Na to zmumifikowane szaleństwo?