spłoszone myśli

ukradłaś zapach kwiatom

powiedz mi jak daleko

wieje ten wiatr

co przepędza puste myśli

a potem w welurowym śnie

okrywa ciepłem słowem

z kolorów jesieni lubię

ten złoto bursztynowy

o aromacie palonych liści

z niebem październikowego wieczoru

chłodem ostatniej zieleni

na biszkoptowych skrzydłach

budzi się mały anioł

z utkanego nieba powstaje człowiek

życie skacze radośnie

i wtedy bawimy się sobą

w odwróconej strukturze chwili