Spokojna polana. Rozdział 1: Niezwykła wioska i sekret metalowych piór. +18

Rozdział 1: Niezwykła wioska i sekret metalowych piór.

W pewnej magicznej krainie ludzie żyli w małych, odizolowanych od siebie osadach. Pośrodku mieszanego lasu stała niewielka, okrągła wioska. Odgrodzono ją od gęstwiny ruchomymi, drewnianymi płotami, które wyznaczały wyraźną granicę między bezpieczną polaną, a tajemniczym lasem. Znajdowały się tam cztery drewniane domy, z których każdy mógł pomieścić sześcioosobową rodzinę. Mieszkające w nich matki rodziły nowe pokolenia.

Wiek dzieci w osadzie był idealnie poukładany – w każdym domu rodziły się one dokładnie co cztery lata, a między poszczególnymi rodzinami wiek rodzeństwa przesuwał się równo o rok. Tworzyło to niezwykłą harmonię: najmłodszy maluch w pierwszym domu był jeszcze niemowlęciem, w drugim raczkował roczniak, w trzecim biegał dwulatek, a w czwartym trzylatek pomagał już rodzicom. Identyczny układ powtarzał się u starszego rodzeństwa, przez co cała wioska rozwijała się w stałym, idealnym rytmie. Co ciekawe, imiona wszystkich dzieci kończyły się taką samą końcówką, jaką nosiły imiona ich własnych ojców. Dorośli od małego wyznaczali synom ważne role na polu i w zagrodach, dbając o to, by osada dobrze funkcjonowała. Sami oczywiście również pracowali, ale brali na siebie te najbardziej wycieńczające i najtrudniejsze zadania.

W tej wiosce żył właśnie jedenastoletni Antek. Chłopiec nie miał zbytnio więzi z pozostałymi braćmi ani z sąsiadami z polany. Jedynym prawdziwym autorytetem był dla niego najstarszy, piętnastoletni brat Bartek. Miał też jednak dwójkę najlepszych przyjaciół, z którymi wspólnie pracował – to właśnie z nimi i z Bartkiem najchętniej rozmawiał, spędzał czas i pomagał sobie nawzajem w codziennych obowiązkach.

Po wyjątkowo wycieńczającej i ciężkiej pracy na roli, w domu Franka zapadła ciemna, noc. Jedenastoletni Antek nie mógł jednak zasnąć i bez przerwy kręcił się w swoim miękkim łóżku, próbując znaleźć wygodną pozycję. Przy okazji spoglądał uważnie na koce pozostałych domowników, chcąc się upewnić, czy wszyscy w pokoju już mocno śpią.

Wtedy niespodziewanie zauważył, że jego piętnastoletni brat, Bartek, siedzi prosto na swoim materacu i głęboko nad czymś rozmyśla. Chłopiec wstał powoli, podszedł do niego bliżej i rzekł szeptem:

— Bracie! Śpisz może?

Bartek uniósł głowę, spojrzał na niego i odpowiedział cichym, smutnym głosem:

— Jeszcze nie, Antku. Jakoś nie mam dzisiaj ochoty na sen.

Starszy z chłopców wyciągnął rękę i delikatnie poklepał swój materac, zapraszając tym gestem Antka na wspólną rozmowę. Dodał zaraz po tym:

— Jak chcesz, możesz usiąść obok mnie i pogadać.

Antek kiwnął głową i usiadł wygodnie obok niego. Od razu zaczął zasypywać go pytaniami:

— Co się dzieje, bracie? Czy coś się poważnego stało? Dlaczego ty tak jak ja nie możesz dzisiaj spać?

Piętnastolatek przez dłuższą chwilę nic nie odpowiadał. W milczeniu patrzył się w jasny księżyc, który świecił za oknem. Po chwili odezwał się cichym głosem:

— Braciszku.... Noc jest po prostu piękna. Lubię czasem tak sobie posiedzieć w ciszy i patrzeć na niebo.

Po chwili jednak zmienił nastrój i już znacznie bardziej wesołym głosem dokończył swoją wypowiedź:

— Lepiej opowiedz mi, co dzisiaj robiłeś ciekawego na polu. Tylko mów szeptem, bo wszyscy wokół już śpią.

Antek aż złapał się za głowę, a w jego oczach błysnęła ulga, że w końcu ma brata tylko dla siebie. Odezwał się cicho:

— Bracie, wiem, że przez te wszystkie zwierzęta i obowiązki mało czasu spędzasz ze mną. Dlatego opowiem ci chociaż, co robiliśmy ostatnio z Milanem w ogrodzie.

Starszy brat usiadł wygodniej na materacu i poprawił swój ciepły koc. Z wielkim zaciekawieniem patrzył na Antka, czekając, aż ten zacznie swoją opowieść.

Antek przysunął się odrobinę bliżej, splótł palce na kolanach i zaczął mówić podekscytowanym szeptem, tak jak prosił brat:

— Pan Adrian, tata Milana, poprosił nas dzisiaj o posadzenie nowych roślin na grządce niedaleko kurnika — zaczął opowiadać Antek, zniżając głos. — Milan od razu chciał się ścigać, kto najszybciej posadzi z dziesięć małych drzewek owocowych w równej linii. No to się zgodziłem. Dobrze wiem, jaki on jest szybki i silny, ale za nic nie chciałem wyjść przy nim na słabeusza. Sadziliśmy je jedno po drugim, ale jak ja posadziłem z pięć, on już skończył całość. Tyle że ja robiłem to o wiele porządniej. Jak potem spojrzałem na ten rząd, to moje drzewka stały idealnie prosto, a jego rosły krzywo w każdą stronę— tłumaczył się na spokojnie chłopiec.

Na te słowa starszy brat uśmiechnął się szeroko i zaśmiał cicho pod nosem:

— Hehe, młody, dobre tłumaczenie.

Antek lekko klepnął go w ramię, udając obrażonego, i zapytał szeptem:

— Co się śmiejesz?

— No widzisz, musisz się po prostu bardziej postarać — odpowiedział Bartek, patrząc na niego poważniejszym wzrokiem. — Pamiętaj też o tym, że Milan jest od ciebie o rok starszy, więc ma więcej siły. Fajnie, że robisz to dokładnie, ale musisz też złapać lepsze tempo. W naszej osadzie trzeba robić wszystko sprawnie, żeby cała wioska dobrze funkcjonowała. Wiem, że jesteś trochę słabszy, niż ja byłem w twoim wieku... No, ale takie wyścigi to dobra motywacja, żeby stawać się coraz lepszym, no nie?

Antek zasmucił się trochę na myśl, że robi wszystko tak powoli, ale nie zamierzał dawać za wygraną. Spojrzał na brata i rzekł z ogromną dumą:

— No dobra, bracie, ale dokładnie też musi być zrobione, co nie? Po co się spieszyć, skoro potem trzeba wszystko poprawiać? Zapomniałem ci powiedzieć, że jak przyszedł jego tata, to kazał Milanowi poprawiać te drzewka. A mnie pochwalił!

— Aaa, to zupełnie zmienia postać rzeczy — odparł zaskoczony Bartek, przyznając mu rację. — Twój kolega zrobił to szybciej, ale niestarannie. Ale to i tak nie zmienia tego, co ci mówiłem. Trzeba robić i szybko, i dobrze. Na przykład tak, żebyś w tym czasie, gdy on sadzi dziesięć drzewek, ty posadził porządnie chociaż osiem czy siedem.

Antek bez dłuższego zastanawiania się odpowiedział starszemu bratu:

— Dobrze, bracie, obiecuję, że będę się bardziej starał, żeby robić to szybciej. Tylko muszę najpierw dobrze pomyśleć, jak się za to zabrać.

— Trzymam za słowo, Antku — rzekł wesołym głosem Bartek, klepiąc go lekko po plecach. — Wiem, że jesteś sprytny i na pewno coś mądrego wymyślisz. Może za parę dni, jak będę miał mniej roboty przy zwierzętach, zrobimy sobie razem jakieś małe, braterskie wyzwanie na polu?

Młodszy brat poczuł ogromną radość i zawołał głośno, zupełnie zapominając, że reszta domu śpi:

— Tak, bardzo chętnie! Ups... — zorientował się szybko i natychmiast zakrył usta dłonią.

Bartek spojrzał nagle w stronę okna i rzekł po cichu:

— Dobrze, bracie, koniec tych nocnych pogaduszek, trzeba iść w końcu spać. Bo zaraz czeka nas kolejny wspaniały dzień. Następnej nocy opowiesz mi inną ciekawą historię.

— Dobranoc — szepnął Antek, mocno przytulając starszego brata na pożegnanie. Bartek poklepał go ciepło po ramieniu.

Młodszy z chłopców, wracając na palcach do swojego łóżka, pomachał mu jeszcze dłonią. Położył się na materacu, naciągnął ciepły koc pod samą szyję i zasnął bez problemu.

Bartek nie powiedział jednak młodszemu bratu o wszystkim, co tak naprawdę go dręczyło i z jakiego powodu nie mógł dzisiaj zasnąć. Za wszelką cenę chciał oszczędzić mu zmartwień. Gdy w pokoju ponownie zapadła cisza, piętnastolatek znowu zaczął intensywnie rozmyślać o swoim bliskim koledze Florianie, który już niedługo miał na zawsze opuścić ich małą wioskę. Co gorsza, Bartek z wielkim lękiem zastanawiał się nad swoimi zbliżającymi się urodzinami. Doskonale zdawał sobie sprawę, że dokładnie za rok skończy szesnaście lat i jego los również zostanie przesądzony. Bardzo się bał i bez przerwy zadawał sobie pytanie, co wtedy zrobi jego sprytny brat Antek, gdy zostanie na tej bezpiecznej polanie zupełnie sam. Po długich namysłach chłopiec położył się i z małymi trudnościami zasnął.

Nocne zmartwienia znikły dopiero wraz ze świtem. Rodzina zawsze zaczynała swój dzień w dokładnie ten sam sposób. Gdy słońce powoli wschodziło, oświetlając swoimi pierwszymi promieniami całą okrągłą wioskę, Zofia i jej mąż Franek wstawali jako pierwsi. Matka od razu po przebudzeniu zabierała się za szykowanie sytego śniadania dla śpiących jeszcze dzieci. Wiedziała, że rodzina musi dobrze zjeść, aby każdy miał odpowiednio dużo siły do pracy. Pokroiła swoim ulubionym nożem, który dostała w prezencie od synów, wczorajszy, ale wciąż miękki chleb oraz domowe wędliny. Umyła też cały koszyk świeżych warzyw i owoców z ogrodu. Wszystkie te pyszności postawiła na wielkim, prostokątnym stole. Mąż pomagał jej sprawnie poustawiać gliniane talerze, kubki oraz srebrne sztućce zrobione z różnych metali czy też stopionych metalowych piór.

Wszystko dokoła wyglądało spokojnie i monotonnie. Nagle na podwórku zaczął głośno piać elegancki, kolorowy kogut, który natychmiast obudził resztę domowników. Ptak ten był niezawodnym budzikiem, bo zawsze o tej samej porze zaczynał swój głośny śpiew. Dzieci gwałtownie zerwały się ze swoich łóżek, odrzuciły koce i pobiegły prosto do jadalni. Jedno po drugim łapało za drewniane krzesła i z głośnym szumem siadało do posiłku. Każdy w ciszy jadł z apetytem to, co najbardziej lubił. Matka przy stole zawsze patrzyła z uśmiechem na swoją szczęśliwą rodzinę.

Zazwyczaj po skończonym posiłku ojciec tylko żegnał się i wychodził do swoich zajęć. Jednak tego konkretnego ranka było inaczej. Gdy wszyscy kończyli już jeść, Franek odstawił swój kubek, spojrzał surowym okiem na Antka i odezwał się do niego wyjątkowo poważnym tonem:

— Słuchaj mnie uważnie, synu. Już za niedługo najstarszy syn pana Adriana, Florian, skończy szesnaście lat i na zawsze opuści naszą wioskę. Zaproponowałem wczoraj na spotkaniu rady, że ty razem z Marcelem zajmiecie się przez te parę dni jego krowami, żeby Florian mógł w spokoju odpocząć przed swoją daleką wyprawą.

Antek natychmiast przestał przeżuwać chleb. Spojrzał na ojca niezbyt zadowolony i rzekł z wyraźnym oporem:

— Tato, przecież jestem jeszcze za mały na tak silne i duże zwierzęta! W naszej wiosce są starsi chłopcy, którzy o wiele lepiej sobie z nimi poradzą. Te krowy są straszne i zupełnie szalone! Wystarczy głośniejszy krzyk albo jakiś nagły hałas i od razu robią się nieposłuszne. Nie mogę dostać innego zajęcia? Na przykład pomóc Bartkowi w zagrodzie ze świniami?

Rozczarowany postawą syna ojciec gwałtownie wstał ze swojego krzesła i potężnie uderzył pięścią o stół, aż gliniane naczynia brzęknęły.

— Sam z własnej woli to zaproponowałem i nie będę się teraz wstydził przed Adrianem, że mój syn jest tchórzem i ucieka przed krowami! — krzyknął, patrząc na chłopca groźnym wzrokiem. — Doskonale widzę, że masz świetną smykałkę do zwierząt. Kury same do ciebie chętnie przychodzą, a świnie przy tobie zawsze są spokojniejsze. Może i na te nieposłuszne krowy znajdziesz jakiś swój sprytny sposób! A dzisiaj każdy w wiosce ma już przydzielone ważne zadania na polu i nie zamierzam zmieniać całej listy przez mojego szanownego syna!

Przestraszony nagłym wybuchem Antek od razu spuścił głowę.

— Dobrze, tato. Podejmę się tego i zajmę się nimi — odpowiedział cicho, nie chcąc dalej drażnić ojca.

Franek usiadł z powrotem na krzesło, a w jadalni znowu zapadła cisza. Wtedy Bartek po cichu przysunął się bliżej brata i zaszeptał mu prosto do ucha:

— Dasz radę, Antku. Pamiętaj, co mi w nocy obiecałeś na moim materacu. A praca przy krowach to przy okazji naprawdę dobre ćwiczenie na siłę.

Reszta synów zupełnie nie zwracała uwagi na tę głośną rozmowę i nie przejmowała się krzykami ojca, bo byli już do nich przyzwyczajeni. Po cichu wygłupiali się między sobą, jedząc kanapki, ponieważ zależało im, aby jak najszybciej skończyć posiłek i ruszyć do swoich wyznaczonych obowiązków. Nie interesowały ich krowy ani lęki młodszego brata.

Po całej rozmowie i skończonym posiłku wszystkie dzieci wstały od stołu i wybiegły z domu. W jadalni zostali już tylko małżonkowie, którzy przez dłuższą chwilę rozmawiali ze sobą na osobności.

— Mógłbyś być trochę milszy dla naszego syna. To jeszcze dziecko — powiedziała cicho Zofia, zbierając ze stołu puste naczynia.

Franek spojrzał z powagą na żonę, a jego gniewny wzrok powoli łagodniał. Westchnął ciężko i zaczął jej tłumaczyć:

— Przepraszam cię, moja droga, ale Antek za dużo sobie pozwala. Tylko Bartek i Bartek, a mojego zdania w ogóle nie bierze pod uwagę. Jak dla mnie oni obaj są już prawie dorośli. Powinni bardziej słuchać starszych i bez żadnych wymówek wykonywać to, o co ich prosimy.

— Tak, mężu, masz rację — odpowiedziała Zofia, a w jej oku zakręciła się łza. — Czas tak szybko leci... Aż trudno uwierzyć, a przecież tak dobrze pamiętam, jakby to było wczoraj, kiedy jeszcze sześć lat temu mieli zaledwie po pięć i dziewięć lat.

Zofia spojrzała na swój ulubiony nóż, przypominając sobie z wielkim wzruszeniem,

jak dokładnie został zrobiony. Mimo tak długiego czasu, ostrze w ogóle się nie zepsuło. To było parę lat temu. Tego dnia Antek miał zaledwie pięć lat, a jego starszy brat, Bartek, dziewięć. Bartek zaczął już wtedy pomagać przy kurniku, ale mały Antek wciąż nie mógł się do niego zbliżać.

Mama podeszła wówczas do synów i powiedziała do nich proszącym głosem:

— Słuchajcie, chłopcy. Handlarz niedawno opuścił naszą wioskę, a ja zapomniałam poprosić go o nowy nożyk do chleba. A dzisiaj rano przy krojeniu mój stary nóż raptem się ułamał.

— No nie, mamo! — zawołał smutno mały Antek. — Twój ulubiony nóż się popsuł? Co my teraz zrobimy?

Zofia pogłaskała go czule po głowie i odpowiedziała spokojnie:

— Proszę was, Bartku i Antku. Przynieście mi z kurnika parę piór to zrobimy nowy.

Słysząc to, Bartek natychmiast spojrzał na nią ze zdziwieniem i wyraźnym oporem:

— Mamo, w takim wieku chcesz wpuścić Antka do naszych ostrych kur? Jest jeszcze za mały, aby ze mną poszedł. Są bardzo niebezpieczne, może mu się stać krzywda. Jakbyś poprosiła o miękkie pióra naszych łagodnych kogutów, to co innego.

— Wiem, synku — odparła cicho Zofia. — Ale nie chcę prosić o pomoc innych mieszkańców, wszyscy w wiosce są teraz zajęci. Wy akurat skończyliście swoje obowiązki i macie trochę wolnego czasu. Proszę cię o to, Bartku, bo dobrze wiem, że już nie raz zajmowałeś się naszymi brązowo-srebrnopierzastymi kurami. Mam wielką nadzieję, że dasz radę przypilnować brata. Przy okazji dowie się czegoś nowego.

Zofia nie mogła wtedy opuścić domu, bo pilnowała piekącego się w domowym piecu obiadu. Bartek podrapał się po głowie i zaczął się zastanawiać. Po krótkim namyśle zgodził się na prośbę matki. Poprosił ją tylko o wyraźne pozwolenie na wspólne wejście do kurnika, żeby nie mieć potem problemów, gdyby Antkowi stało się coś złego. Zofia wyraziła zgodę i na wszelki wypadek zaczęła szukać w domu maści na skaleczenia.

Bracia ruszyli w miarę szybkim krokiem do kurnika. Bartek, trzymając Antka mocno za rękę, zaczął po drodze tłumaczyć mu na spokojnie najważniejsze zasady:

— Wiesz co, młody? Uważaj na nie. Nie są agresywne, ale ich pióra są ostre jak brzytwa. Wystarczy, że źle złapiesz za pióro i możesz się bardzo pokaleczyć.

— Nie martw się, będę uważać! — odparł ze śmiechem pięciolatek. Po chwili jednak dodał pytającym głosem: — A po co nam w ogóle te pióra? Same w sobie są ostre, ale przecież nie zastąpią nożyka mamy.

Bartek spojrzał poważnymi oczami na młodszego brata i zaczął mu wyjaśniać:

— Słuchaj, młody. Gdy czasem zapomnimy kupić coś od handlarza, dorośli używają specjalnych, zrobionych przez niego form.

— Formy? Jakie formy? Nigdy ich w domu nie widziałem — zdziwił się pięciolatek.

— Bo tylko dorośli mają do nich dostęp, są bardzo rzadkie i delikatne — wyjaśnił tajemniczo Bartek. — One pomagają nam zrobić nowe narzędzia. Włożone do specjalnego kubełka pióra kur topi się przy pomocy naszego wielkiego rzemieślniczego pieca, a płynny metal wlewa się do tych glinianych foremek. W ten sposób powstają narzędzia do pomocy w uprawie roślin albo noże.

Antek patrzył na niego z ogromnym zdumieniem:

— Coś niesamowitego! A co jeszcze można z nich zrobić?

— To, czego w tym momencie najbardziej potrzebujemy — odparł starszy brat. — Kosy do trawy, noże, łyżki czy widelce. Tylko jest w tym wszystkim jedna wada.

— Jaka wada, bracie? — dopytywał zaciekawiony chłopiec.

— Mamy ograniczoną liczbę kur, a nie możemy ich tak po prostu skubać z piór. Pióra zrywa się z nich dopiero wtedy, gdy kura idzie na nasz stół jako pożywienie. Na co dzień jest ich za mało, żeby robić tyle rzeczy. Dlatego dorośli wykorzystują ten sposób tylko wtedy, gdy jakieś ważne narzędzie naprawdę mocno się popsuje.

— Aaa... To dlatego resztę rzeczy kupujemy od handlarza? — domyślił się bystry pięciolatek.

— Dokładnie tak, młody, masz wielką rację — przyznał mu brat. — Staramy się kupować narzędzia od niego, bo jego metal jest o wiele mocniejszy niż ten z piór. Wolimy zbierać zgubione pióra i dawać mu je na wymianę za różne przedmioty czy też przyprawy. Sam handlarz mówił mi kiedyś na osobności, że te brązowo-srebrne pióra są dla niego niezwykle cenne i bardzo potrzebne.

Antek z ciekawością patrzył na starszego brata:

— A powiedział ci chociaż, po co mu są aż tak potrzebne? Dlaczego woli dać nam gotowy przedmiot w zamian za zwykłe piórka?

— Nie, nigdy tego nie wyjawił, a sam jestem tego ciekawy — westchnął Bartek. — Ten metal z piór, który sami wytapiamy w piecu, jest gorszy niż ten, który on nam przywozi w swoim powozie.

Rozmowa braci dobiegła końca tuż przy samych drzwiach kurnika. Antek, pamiętając o ostrzeżeniach starszego brata, bardzo uważnie zaczął zbierać z ziemi brązowo-srebrne pióra, które ptaki same zgubiły. W tym czasie Bartek podszedł ostrożnie do jednej z kur. Chwycił ją delikatnie i zupełnie bezboleśnie wyciągnął z jej skrzydeł parę obluzowanych, gotowych do wypadnięcia piór.

Wtedy Antek spojrzał na drugą stronę zagrody, gdzie dumnie przechadzały się koguty. One stanowiły prawdziwą ozdobę tego miejsca. Miały przepiękną, jaskrawą, niebiesko-żółtą barwę, która od razu rzucała się w oczy. W przeciwieństwie do kur, ich pióra były niezwykle puszyste, delikatne i w ogóle nie kaleczyły człowieka. Zgubione przez te kolorowe ptaki pióra były z wielką chęcią zbierane przez matki czy młodszych synów i wykorzystywane do wypychania miękkich poduszek do spania dla całej rodziny. Co ciekawe, mięso tych niebiesko-żółtych kogutów było twarde, łykowate i niezwykle niesmaczne, przez co dorośli nigdy ich nie zabijali na jedzenie. Koguty żyły w wiosce bardzo długo, służąc wyłącznie do przedłużania tego cennego gatunku.

Do leżącego obok koszyka bracia zebrali jeszcze kilka dużych jajek i ułożyli na nich ostre pióra. Chłopcy wrócili wesoło, bez żadnych poważnych ran, prosto do matki i z uśmiechem wręczyli jej całe znalezisko.

Zofia, gdy tylko jej mąż miał chwilę wolnego po pracy, poprosiła go o pomoc. Wspólnie z synami rozpalili ostrożnie wielki piec. Chłopcy znosili suche drewno, a ojciec kontrolował ogień, pilnując, by temperatura była odpowiednio wysoka. Gdy wszystko było już mocno rozgrzane, sam przetopił zebrane pióra, a kiedy płynny metal był gotowy do przelania, poprosił synów, aby mu pomogli. Wylali ostrożnie płynną zawartość z gorącego pojemniczka prosto do glinianej formy, tworząc w ten sposób dla mamy nowy, wyjątkowy nożyk do chleba.

Dla Zofii był to od tamtej pory najbardziej niezwykły przedmiot w całej kuchni, ponieważ zrobili go dla niej jej mali synowie.