S-pokolenie

S-pokolenie kryształowe,

niewolnicy srebrnej tacy,

gdy fundament się pomija,

to budować nie ma na czym.

Na początku gdzieś się znajdzie

do wieszania mocna szyja,

ciepły kącik u rodziców,

no więc po co się wysilać?

Po co uczyć się i starać?

Po co cele i ambicje,

gdy się gdzieś za darmo najesz

i rękawem gębę wytrzesz?

Łatwiej, zamiast iść do pracy,

baraszkować pod natryskiem,

myśleć o tym, co się stanie,

gdy źródełko nagle wyschnie.

Wtedy nowa rzeczywistość

was zaskoczy bez koszuli

i nie będzie już nikogo,

który mógłby was przytulić.

W szkole życia po tablicy

nikt nie będzie kredą bazgrać.

Przyszłość głodem was nakarmi,

a nadzieją — eutanazja.

A więc dobra, S-pokolenie,

wciąż jest czas, żeby się upić,

lecz powoli się szykujcie

i hartujcie swoje...