Społeczne maszyny

Wystarczy kliknięcie jednej ikony,

By bliska dusza odeszła w nieznane.

Wraz z ukryciem w mediach społecznościowych

Usunęła z życia wspomnienia spisane.

Wraz ze zniknięciem iskry łączącej dusze

Wypalił się płomień, trzymający serca.

A smak przygody zasypała lawina

Przybicia, przygnębienia, tele-społeczeństwa.

O przyjaźni świadczą proste komentarze,

Spływające pod zdjęciem jak wodospad za mgłą,

Która przysłania wartości — ukrywane dniami,

Gdy ludzie już nie czują, tylko klikają.

Jak roboty, trwając w rutynie, wytwarzają zło.