Spóźniony pociąg do nieba

Gdyby Bóg istniał musiałby być piękną kobietą,

a może niezbyt…

Za to miałaby wiecznie chłodne ręce

I w kieszeniach płaszcza chowałaby jedzenie dla wróbli.

Nie potrafiłaby przejść obok cudzego płaczu

Musiałbyś objąć ją w pasie i mocno

Odciągać od psa, którego potrącił samochód tam dalej

Bliżej, jej oddech…

… rwałby się na naszych oczach i spękanych ustach.

Gdyby Bóg istniał i byłby kobietą, jej rozemocjonowany głos kruszyłby się w pył…

I pytałaby gdzie jest

Kurwa mać

Zapałka.

Lekarstwo.

Litość.

Pies leżałby martwy na asfalcie.

Bliżej.

Dalej, w smudze deszczu stalibyście; ty i Bóg.

I mówiłaby ci, że nie wierzy, nie wierzy już w niebo

I patrzylibyście raz w swoje oczy

A raz w oczy psa

I drżałyby wam palce i

Głos i ramiona.

I patrzylibyście raz w swoje oczy, a raz w oczy psa.

Wasze spojrzenia spotkałyby się pierwszy raz na przejściu dla pieszych

Rozmawiałyby chwilę, bezgłośnie, w hałasie klaksonów i wiatru

Gdyby Bóg istniał byłaby

Piękna, zmęczona, potargana i podałaby ci

Ogień.

Wiesz.

Niewielki. Ciepły. Nieswoim szeptem, jakby zza szyby

We mgle.

Kosmyki lepiłyby się jej do policzków, policzki do wspomnień

I odeszłaby, ale odwrócilibyście się. Oboje.

Zatrzymalibyście się. Złączylibyście się

Cieniem.

Znaczone karty tarota, stara, zdarta talia, niepewnie rozdana…

Układalibyście ją w czas

Napisalibyście

Wieczność brudnego nocnego peronu od nowa.

Gdyby Bóg istniał milczelibyście

W łóżku.

Bardzo długo.

Gubilibyście się w obcych miastach bez mapy

Gbyby Bóg istniał, zapłakanymi oczami błagałaby Cię o wiarę.