Śródpamięć

nigdy nie ma mnie w pełni.

co przez to rozumiem? niestabilność.

ksobność. nie dawanie się pojąć

jeśliby mi się zdechło

- a i tak prędzej, czy później to nastąpi

(nieśmiertelność i życie pozagrobowe

to smutne bajki)

- zaraz zostanę... oszpecony. zdeformowany.

przeinaczą, pozostałe na powierzchni

zipiące jeszcze skurczysyny

esk-koledzy z klas, sąsiedzi

każdy będzie pamiętał koślawiej

mniej, lub bardziej błędnie

dosztukują się wydarzenia, dopiszą melodramaty

moje niewypowiedziane słowa

("ja" - użytkownik komputera Elwro 800 Junior

- choć w rzeczywistości nawet

nie widziałem takiego cuda -

żebrzący o dwa złote, których brakuje

do flaszki denaturatu

albo złodziejowaty i pozbawiony honoru bezJa)

więc ucieka się w noc, pustą i surową

wokół - taniec z gwiazdami, nieposkramialny.

pełgają srebrne łuski. tylu mnie

tak wielu podobnych z zewnątrz

różniących się w szczegółach, albo i wcale

wymyślonych, mnie - czystych przekłamań

wybełkotanych

- bierze w dłonie okruchy, wiruje

nabijanie rytmu. epileptofilia. byle dalej!

ponad głowami wyrastają miasta

sztuczne, z łyka i kory

dobrze ukorzenione domy jednorodzinne

kamienice o rozłożystych gałęziach

przytulne pokoiki

na ścianach - lustra idealnie skrojone pod

naszą wspólną twarz

powietrze - też jakby na miarę

mieścimy się w nim cali

włącznie z cieniami

i zatracamy się, każde ja

odpływa w innym kierunku

pojutrze będzie padać grad