Starcie z demonem

Był to ponury ranek, całe niebo schowało się za ciemnymi chmurami. Zmierzaliśmy ku szkole, gdy mojemu bratu przypomniało się, że zapomniał kupić zeszytu i poszedł do sklepu. Czekając z przyjacielem na niego postanowiliśmy się przejść dookoła sklepu aby nie stać tak bezczynnie. Akurat byliśmy w najbardziej niewidocznym z ulicy miejscu, gdy zauważyliśmy lekko uchylone, śnieżnobiałe drzwi, z których nagle zaczęła wychylać się jakaś postać. Był to mężczyzna, miał ciemne średniej długości włosy, brodę, był wysokie oczy i miał czerwone oczy jakby w jego duszy siedział sam Lucyfer. W chwili gdy nas zauważył zaczęło padać, a on zaczął nas atakować. Mój przyjaciel próbował go zaatakować , lecz ten momentalnie chwycił go za rękę krusząc kości w drobny mak po czym rzucił nim z całej siły o ziemie. Gdy do mnie dotarło że ten demon go zabił, zacząłem czym prędzej uciekać . Początkowo nie mógł mnie dogonić, lecz kilka metrów dalej potknąłem się i przewróciłem. Myślałem że już po mnie, gdy kątem oka spostrzegłem jakąś postać biegnącą w kierunku demona. Była ubrana cała na czarno, miała kaptur na głowie i nie było widać twarzy, lecz po figurze poznałem że to dziewczyna. Krzyknąłem, żeby lepiej uciekała, ale zdawało się jakby mnie nie słyszała. W końcu zaczęła walkę z demonem, i o dziwo jej już tak łatwo nie pokonał jak mojego przyjaciela, lecz i tak miał nad nią przewagę. Nagle wyciągnęła z kieszeni dziwny niebieski nóż z wyrytym jakimś napisem w nieznanym mi języku i wbiła mu w lewe oko. W tej chwili od demona ruszyła jakby fala która wszystkich od niego odepchnęła, w tym mnie przez co uderzyłem o ścianę. Na szczęście tej tajemniczej dziewczynie nic się nie stało. Przez chwilę udało mi się zobaczyć jej twarz - miała jasną cerę bląd włosy i niebiańskie błękitne oczy. Chwilę później po demonie nie było nawet śladu. Nagle straciłem przytomność i ocknąłem się przed tym sklepem. I mimo śmierci mojego przyjaciela czułem się wyjątkowo dobrze, po czułem jakiś przypływ energii. Gdy już wróciłem do siebie chciałem zadzwonić na policję by poinformować ich o zabójstwie, ale najpierw musiałem znaleźć telefon. W jego poszukiwaniu trafiłem w miejce gdzie miały leżeć zwłoki przyjaciela, lecz tam nie było nawet śladów krwi. Zacząłem wszystkich w pobliżu mieszkających pytać czy go przypadkiem nie widzieli, lecz wszyscy odpowiadali odpowiedź negatywną. Zacząłem pytać również w szkole, która z resztą znajdowała się niedaleko, lecz ku mojemu zdziwieniu wszyscy twierdzili że nikt taki nie istnieje, a przecież chodził do tej szkoły. Będąc nieco zdezorientowany poszedłem na lekcje żeby sobie nie robić zaległości, lecz cały czas w głowie pozostały pytania co się stało z moim przyjacielem, i kim była ta dziewczyna która mnie uratowała...