staruszkowie

siedzieli na zbutwiałej ławce

pod blokiem

skrzypiało starością

kiedy drżącą ręką

karmił gołębia

słońce w milczeniu liczyło

nabrzmiałe żyły

na skroniach

podała mu chleb

tym samym gestem co dawniej

kiedy liczył na jej skórze

wszystkie piegi

zasiane czułością

przecież każdy fałd sukni

skrywał jego imię

tylko dwie drewniane laski

splotły się dziwnie

w starym drzewie

sęki

przesyłały pocałunki