Statystycznemu wierszoklecie

Co więc możesz mi nowego powiedzieć

ty, wierszokleto najbardziej początkujący?

Oczekujesz na nagły promień na światło

Na bodziec, który pchnie naprzód twoje biedne myśli

Tak bezsensownie zbłąkane i uziemione

Skądże, jak możesz tak uważać?

Wybij sobie z głowy te parę wersów to nie poezja

Żadnego polotu, pomysłu, pokory

Nie biały wiersz a zwykłe lenistwo

A lenie powinny zostać na kanapie miast brać się za wiersze

Nie będzie z ciebie artysty, nie martw się

Ich życie jest nieznośne i niewygodne

Wiem coś o tym

często mówią mi o tym i często mi o tym milczą

Ty się nawet nie odzywaj nie odpowiem

Porzuć to nie chwytaj tych szczątków myśli

nigdzie cię nie doprowadzą

Ich brak też cię nigdzie nie doprowadzi

Nie będzie ci już lżej

i przestań wzdychać z bólem za kogo ty się masz

To nie jest odkrywcze i nikogo nie zauroczy

Bez trudu zgadnę motyw pozwól

Miłość

Samotność

Wiatr?

Zejdź wreszcie z tego parapetu

biedny, niespełniony wierszokleto

Nikt już nie tworzy poematów przy świetle księżyca

Ty też lepiej tego nie rób to przeżytek

kolorowych snów

Księżyc oglądał zbyt wiele takich nocy by zachwycił go kolejny nieszczęśliwy poeta