Stek z much

Liść Victorii siła niepodzielności

siedzę żabim rozkrokiem

mój talerz wygodny

komarów nie tłucze

dunie mam dwie zielone

rechoczę serenadę o pełni słoniowego spojrzenia

przeskakuję tonację o jedną zachodzącą czereśnie za ucho horyzontu

raz na dobę fałszuję kameleonem

bo zapominam na którą linię odwiesiłam

skrzydło muchy do melodii

skoków przez rzęsy wodne

dzielę się z posmakiem

w wolnej przestrzeni

stekiem z much na rozjechanym tekście