Poprzednie części: Stokrotki
Stokrotki
Stokrotki więdną,
Każda po kolei,
Nie zmienimy tego,
W ich miejsce wyrastają nowe,
I tak aż do końca świata,
Czasem trudno to zrozumieć,
Ale idzie przywyknąć,
Poprostu poczekamy,
Poczekamy aż do kolejnej wiosny,
Wtedy przyjdą nowe,
Ładniejsze i większe,
Albo brzydsze i mniejsze,
Nie wiemy tego,
Nie wiemy co będzie,
Ale i tak czekamy,
Czekamy na tą chwilę,
Żeby tylko były w śród nas.
Komentarze (3)
"Poprostu" - błąd.
Kto czeka? Dlaczego my? Jakaś grupa?
"Nie wiemy co będzie" - brak przecinka.
"w śród nas" - błąd zapisu.
Mnie nie obchodzą błędy ortograficzne ze względu na to, że to nie talent umieć coś poprawnie językowo napisać, to zwykłe ćwiczenie i poświęcenie czasu, ale samo sedno wierszu dla mnie jest jednoznaczne, to tylko moja opinia, ale poezja jest dla mnie czymś czym dzielisz się z niewielką grupą ludzi która cię rozumie, a jednocześnie sprawiasz jakby każdy wiedział o co ci chodzi i znajdował własne rozumienie utworu które będzie pasowało do niego.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania