Strach

We łzach niewylanych,

pod codzienną pokrywą

z chmur powstałą,

istnieje w zgiełku.

Tak nieoczekiwany,

w chwili się odsłoni —

odłam wewnętrzny,

co blizny trzyma.

Gdy nadejdzie czas,

z piasku drobin

ukaże się,

przypłynie.

Tak go trzymamy,

a on rozejdzie się w przestrzeni —

strach?

Czy uzasadniona obawa?