Odepchnięcie

Pośród ścian otulnych,

w których rozmowy

utkwiły jak gwóźdź,

nie do wyrwania.

Wokół — łzy chmur,

światło gwiazdy,

barwy rozkwitającej wiosny,

puch zimy.

Siedzi postać — sama,

tak odepchnięta,

marzenia swe zmienia

w popiół strat i smutku.

Pozostaje jej pytanie:

czyż popełniła błąd,

gdy została zdeptana,

bezlitośnie wdeptana w ziemię?