Strach (w)

Każdy się go boi... Ironiczne.

Lubi kogoś z klifu zepchnąć - sadystycznie.

każdej myśli uczepić się potrafi

i z nią skończyć, nim zacznie coś znaczyć.

Uprzedzenia to strachu rodzona siostra,

wraz z nią łatwo twoje nadzieje wychłosta.

Jednak gorszy ten, kto go nigdy nie zaznawszy,

do pewnego momentu wszystkie przeszkody pokonawszy,

we własnej pysze się chlastał.

Bo los niestety różne figle płata

i nim się spostrzeże,

ktoś go nieźle spierze.

Taka istota strachu niejasna:

nie lubisz z nim żyć,

ale bez niego możesz krócej być.