Stracone szczęście Przebudzenie

Max Retrum wrócił do żywych po tygodniu pobytu w szpitalu. Obudziło go monotonne pikanie. Otworzył oczy. Czy tak wygląda piekło? Leżał na łóżku w jakimś sterylnym pomieszczeniu." Cholera- zaklnął w duchu.- nie umarłem. To szpital. Jak, kurwa zdołali mnie uratować?!"

Z rozmyślań wyrwała go maleńka kobietka, która ni stąd ni zowąd pojawiła się w sali.

- Dzień dobry, panie Retrum. Witamy w śród żywych. Jestem dr Sophie Martinez. Jak pan się czuje?-Nie usłyszała odpowiedzi.- No tak, mogłam się tego spodziewać... Teraz pana zbadam i rozpatrzę, czy policja może pana przesłuchać.

Max spojrzał na nią krzywo. No tak. Tylko śmierć niosła ukojenie. Nie umarł i teraz musi zmagać się z problemami. Przesłuchania, sądy... Po co to wszystko? I tak wiadomo, że jest winny. Gliny na bank znalazły trupy w piwnicy... Szkoda, że w Anglii nie ma krzesła elektrycznego, albo przynajmniej stryczka... jest szansa, że powiesić się w celi, może zabiją go współwięźniowie.

Doktorka zaczęła przykładać do ciała Maxa zimny stetoskop. Czy za paradoks jeszcze kilka tygodni temu to on bawił się w doktora. Wykonywał operacje, dokonywał amputacji... nieee to nie to samo. On leczył dusze tych kobiet. To przy nim stawały się na prawdę czyste. Każda rana którą im zadawał zmazywała z nich grzech.

- Jest pan zdrowy. Nie widzę przeciwwskazań, jeśli chodzi o przesłuchanie. Za jakiś czas przyjdą do pana policjanci. Jeśli będzie taka potrzeba prześle także psychiatra. Dowodzenia.

Max wbił wzrok w sufit i wrócił do swoich rozmyślań. Musiał za wszelką cenę udowodnić policji, że jest poczytalny. Jeśli wyślą go do czubków to będzie koniec. Tony leków, kaftany bezpieczeństwa i stały dozór. W takich miejscach odebranie sobie życia jest niemalże niemożliwe...

High kończył jeść lunch, gdy zobaczył jak jego partner Nick gdzieś się wybiera.

- Dokąd to?

- Do sz... hmmmm do kościoła idę.

- Do kościoła?- High spojrzał na przyjaciela spod łba. - A kiedy to przestałeś być ateistą?

- Yhmmm...Ten wasz papież działa cuda! Wpływa nawet na serca największych grzeszników.

- Nick błagam... nie pierdol mi tutaj, dobrze? Wiem kiedy kłamiesz. Gadaj dokąd idziesz!- Nick zrobił minę myśliciela i zaczął starannie dobierać słowa.

- Mam masę zajęć na mieście i troszkę mi się śpieszy więc... Och! No dobrze! Ten twój seryjny się wzbudził. Szefostwo kazał mi go przesłuchać... ale bez ciebie. Nie chcielibyśmy przecież, żebyś się na niego rzucił.

- Dlaczego mi nie powiedziałeś? Musze tam jechać i to zaraz!- w oczach Higha pojawił się ogień, a jego twarz momentalnie zrobiła się czerwona. Wściekłość wypełniła go całego.

Nick wyraźnie się wahał, ale sympatia do Johna przeważyła szale.

- Ok. Możesz go przesłuchać, tylko pamiętaj, że to ja za ciebie odpowiadam i to ja będę się tłumaczył przy szefostwie. Zażyj jakiś nerwosol i jedziemy. Spokój i cierpliwość. Zrozumiano?

- Pewnie- High był wyraźnie zadowolony. -To kiedy ruszamy?