"Straszna" sprawa.

(Trzask płyty winylowej, cichy szum odbiornika lampowego i charakterystyczny, hipnotyzujący zielony blask magicznego oka...)

– Dobry wieczór, Szanowni Słuchacze! Tu Radio Zielone Oko. Noc jest długa, miasto śpi, ale mroczne zakamarki naszej rozgłośni nigdy nie milkną. Przy mikrofonie podkomisarz Feliks i... chwileczkę. Czy ktoś czuje ten zapach? To nie jest zapach palonej kawy z biurka naczelnego. To woń... zbrodni, intrygi i lekko przypalonego tosta z szynką.

Otwieramy nasz nocny audycję kryminalno-rozrywkową. Sprawa, którą dzisiaj badamy, nie ma absolutnie nic wspólnego z żadną nudną historią, datami, podręcznikami ani... powiedzmy to cicho... żadnymi testami o pewnym znanym konflikcie z ubiegłego wieku. Zapomnijcie o tym. Wymazujemy to z pamięci! Dziś zajmiemy się prawdziwym misterium.

Sprawa Znikającego Pączka z Różą

Był deszczowy wtorek, godzina 23:14. W redakcji Radia Zielone Oko panował idealny spokój. Na biurku dyrektora, tuż obok mikrofonu Telefunken, spoczywał on – król nadbużańskich wypieków, pączek z konfiturą z dzikiej róży i grubą warstwą lukru, zamówiony specjalnie z kultowej cukierni na rogu ulicy Przejazdowej.

Dyrektor wyszedł na moment do reżyserki, żeby sprawdzić, dlaczego płyta z czarnoszebną jazzową balladą zaczęła przeskakiwać. Nie minęły trzy minuty, gdy wrócił. I co ujrzał?

Tragedię. Złudzenie optyczne? Nie. Na talerzyku została tylko samotna, biała plama lukru i trzy okruchy ciasta drożdżowego. Pączek zniknął bez śladu.

W redakcji znajdowały się w tym momencie dokładnie trzy osoby:

Kasjerka Krysia – siedząca przy biurku obok wejścia, zajęta robieniem na drutach swetra w kolorze seledynowym. Jej alibi? Twierdzi, że od godziny patrzyła wyłącznie na oczka lewe i prawe, a na dodatek ma cukrzycę i gardzi lukrem. Choć na jej drutach zauważono plamę przypominającą puder cukier.

Technik dźwięku Zenek – geniusz konsolety, który potrafi zestroić lampy radiowe za pomocą śrubokręta i uśmiechu. Twierdzi, że w feralnym momencie lutował kabel mikrofonowy pod stołem i ręce miał czarne od cyny. Problem w tym, że na jego fartuchu widnieje świeża, różowa plama, do złudzenia przypominająca konfiturę.

Pies rasy Basset o imieniu „Borys” – stały rezydent studia, znany z zamiłowania do drzemek pod stołem mikserskim. Borys spał głębokim snem, ale gdy podeszliśmy bliżej, z jego pyska wydobywał się wyraźny, słodki zapach różanego aromatu, a na nosie miał przyklejoną małą iskierkę lukru.

(Dźwięk dramatycznego uderzenia w klawisze pianina)

Szanowni Słuchacze! Kto zjadł pączka dyrektora?

Czy była to wykalkulowana zbrodnia Krysi, techniczny przekręt Zenka, czy może bezczelny skok czterołapnego Borysa, który po prostu wykorzystał okazję?

Telefon do studia jest otwarty. A w tle gra utwór, który być może da wam odpowiedź... (Cicha, nastrojowa melodia z lat 50.)