"Straszny sen Dzidziusia Górkiewicza"

Dotarło do mnie, że nikt z trzydziestu tysięcy

krakowskich poetów nie przyjdzie na mój pogrzeb,

już bez obawy przed obłożeniem ekskomuną.

Chichrałem się tym aż do obiadu, Na deser

była niemal namiętna epifania: Garou pozmywaj,

z ust żony nie do zdarciam niczym Cindy Crawford

z drugiej strony kawalerskiego lustereczka.

Ledwo zacząłem liczyć manowce,

nagle, we śnie, słabnący, najstarszy,

jeden z czterech szwagrów Apokalipsy,

nie mógł przerwać eutanazji na własne życzenie.

I oszalał.