Stróż

Stoi przy tobie, lekki i zwiewny,

i prosto w serce ci patrzy,

gdy świat się wali,

dusza goreje,

palona ogniem rozpaczy.

Kiedy twe oczy znów rozpadane

toną w kałużach zwątpienia,

gdy w życiu szarym

nic cię nie cieszy

i toniesz w niebytu podcieniach.

Siedzi przy tobie, cichy i wierny,

i trzyma za rękę jak dziecko.

W matni rozterek —

samotny płomyk,

gdy szukasz siebie ze świeczką.

Kiedy ulegasz złu bez namysłu,

a diabeł zwodzi bez trudu,

miłość odrzucasz,

tańczysz z pokusą,

gdy pustką się raczysz na umór.

Tak często sobą w myślach dogania

lub we śnie coś ci tam powie.

Choć go nie widzisz,

dotknąć nie możesz —

niezwykły, lecz zwykły jak człowiek.

On zawsze przy tobie i taki cierpliwy,

choć grzechy twe końca nie mają.

Lekki i zwiewny,

twój tu na zawsze —

po prostu, zwyczajnie jak anioł.